EBEN – HEAD IN THE CLOUDS
Keurig volgens het draaiboek. Maar waar blijft de verrassing?
★★★½☆ – 7/10
Soms hoor je een nummer waarvan je onmiddellijk begrijpt waarom het gemaakt is.
Een aantrekkelijke melodie. Een prettig elektronisch ritme. Een toegankelijke productie en precies genoeg emotie om de luisteraar bij de les te houden.
Alles klopt.
En dat is meteen het probleem.
EBEN heeft met Head In The Clouds een aardige elektronische popsingle afgeleverd. Maar wel eentje die keurig volgens het draaiboek verloopt.
De single beweegt zich op het terrein van melodieuze house en moderne dancepop.
En laat ik duidelijk zijn: daar heb ik helemaal niets op tegen.
Ik ben opgegroeid met de synthesizers van Depeche Mode, Pet Shop Boys en New Order. Elektronische muziek hoeft mij dus niet meer overtuigd te krijgen.
Maar ik verwacht wel iets.
Een verrassende melodie.
Een onverwachte wending.
Of een moment waarop de muziek ineens onder mijn huid kruipt.
Bij Head In The Clouds lijkt het aanvankelijk de goede kant op te gaan.
De elektronische sfeer is aangenaam, de productie klinkt verzorgd en het nummer heeft voldoende ritmische aantrekkingskracht.
Niets mis mee.
Sterker nog, ik merk dat ik best enthousiast begin te worden.
Maar naarmate het nummer vordert, gebeurt er iets merkwaardigs.
Of eigenlijk gebeurt er juist te weinig.
De muzikale ontwikkeling blijft wat voorspelbaar en de aanvankelijke aantrekkingskracht begint langzaam af te nemen.
Het nummer vlakt af.
En dat is jammer.
Want de ingrediënten zijn aanwezig om er iets bijzonders van te maken.
Een wat donkerdere elektronische onderlaag had geholpen. Een spannendere overgang. Of een melodische uitbarsting die de compositie ineens naar een hoger niveau tilt.
Maar EBEN kiest vooral voor de veilige route.
Het doet me denken aan een vliegtuig dat keurig opstijgt, een prachtige hoogte bereikt en vervolgens besluit dat verder vliegen eigenlijk niet nodig is.
We hangen lekker in de wolken. Maar waar gaan we naartoe?
Dat is voor mij het verschil tussen aangename elektronische muziek en een werkelijk sterke single.
Neem CHVRCHES.
Die band begrijpt hoe je een elektronische compositie laat groeien naar een refrein dat je werkelijk bij de keel grijpt.
Of denk aan de Pet Shop Boys, die zelfs achter een ogenschijnlijk eenvoudige dancebeat vaak een melancholische verrassing verstoppen.
Bij EBEN mis ik net dat extra beetje karakter.
Toch wil ik niet te streng zijn.
Head In The Clouds is absoluut geen slecht nummer.
De productie is degelijk, het ritme werkt en de melodieuze aanpak maakt het gemakkelijk beluisterbaar.
Alleen blijft het bij aangenaam.
En aangenaam is voor mij niet automatisch bijzonder.
Mijn oordeel?
Drieënhalve ster. Een zeven.
Een prima elektronische single die goed begint, maar gaandeweg wat van zijn aantrekkingskracht verliest.
Misschien is dat wel de grootste ironie.
De titel belooft een hoofd in de wolken.
Maar muzikaal blijf ik uiteindelijk toch met beide voeten op de grond.
EBEN volgt keurig het draaiboek. Alleen heeft iemand vergeten er een verrassend einde in te schrijven.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★½☆ – 7/10
Plus: prettige elektronische sfeer, toegankelijke melodie en verzorgde productie.
Min: voorspelbare opbouw, te weinig verrassingen en een slot dat aan kracht verliest.
Voor liefhebbers van: melodieuze house, BUNT., Lost Frequencies en toegankelijke elektronische pop.
Nederlandse Top 40-potentie: ★★★★☆ – Commercieel toegankelijk, met een herkenbare dancesound.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★☆☆ – Een mogelijke binnenkomer, maar geen directe kandidaat voor de top vijf.
Eindoordeel: Een aangename elektronische single die volgens het vertrouwde draaiboek verloopt, maar juist daardoor de echte spanning mist.
Het hoofd in de wolken, de productie keurig op orde. Alleen de muzikale verrassing is onderweg ergens uitgestapt.
7/10 – DRIEËNHALVE STER.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten