Avalon tijdens de Rock and Roll Hall of Fame Induction Ceremony is precies het soort optreden waarbij je beseft dat sommige bands nooit meer echt modern hoeven te zijn. Roxy Music hoeft geen nieuwe danspasjes, geen TikTok-campagne en geen “hoe bereiken we Gen Z?”-vergadering meer te hebben. Ze hoeven alleen maar “Avalon” in te zetten en de zaal verandert vanzelf in een dure hotelbar waar iedereen eruitziet alsof hij net uit een parfumreclame komt gelopen.
Bryan Ferry staat daar zoals alleen Bryan Ferry kan staan: strak in pak, licht vermoeid, maar nog steeds met de uitstraling van iemand die zelfs een boodschappenlijstje sexy zou kunnen voordragen. Zijn stem is natuurlijk ouder geworden. Minder soepel, minder fluweelzacht dan vroeger. Maar juist daardoor krijgt “Avalon” iets extra’s. Het klinkt niet meer als een gladde droom, maar als iemand die terugkijkt op een leven vol mooie nachten, gemiste kansen en veel te dure whisky.
Muzikaal blijft het nummer nog altijd een wonderlijk ding. Er gebeurt eigenlijk niet veel, maar toch hangt er continu iets in de lucht. Die gitaarlijnen, die toetsen, die bijna hypnotiserende sfeer — het voelt alsof het nummer niet echt begint of eindigt, maar gewoon een tijdje naast je komt zitten. En dat is precies waarom “Avalon” zo goed werkt: het wil je niet omverblazen, het wil je langzaam meenemen.
Het optreden tijdens de Hall of Fame-ceremonie is ook mooi omdat het nergens probeert groter te zijn dan nodig. Geen overdreven vuurwerk, geen krampachtige poging om “nog één keer relevant” te zijn. Gewoon een band die weet dat ze een van de mooiste nummers ooit hebben gemaakt en dat rustig nog eens laat horen. En eerlijk: daar is meer lef voor nodig dan nog één keer proberen de jeugd bij te houden.
Sterren: ★★★★★
Cijfer: 9,3
Hitpotentie: 5,7
“Avalon” klinkt hier niet als een oude hit die nog eens van stal wordt gehaald. Het klinkt als een nummer dat inmiddels gewoon deel van het meubilair is geworden. En wat voor meubilair
Geen opmerkingen:
Een reactie posten