Long Long Road van Ringo Starr is zo’n nummer waarbij je eigenlijk al na een minuut denkt: ja… nee. Dit gaat ‘m niet worden.
Kijk, laten we eerlijk zijn. Ringo Starr is een legende. Punt. Maar niet iedere legende hoeft anno 2026 nog per se nieuwe muziek uit te brengen alsof we daar met z’n allen op zaten te wachten. “Long Long Road” klinkt namelijk precies zoals je vreest: vriendelijk, netjes, een beetje kabbelend en vooral heel erg… veilig.
Het nummer doet nergens iets verkeerd, maar ook nergens iets goed. Het kabbelt voort als een zondagmiddag zonder koffie. Gitaartje, beetje achtergrondkoor, een refrein dat zo braaf is dat je er bijna van gaat geeuwen. Het klinkt alsof iemand in de studio heeft gezegd: laten we vooral niemand voor het hoofd stoten. Nou, missie geslaagd. Alleen ja, niemand onthoudt het ook.
En dat is misschien nog het grootste probleem. Er zit geen randje aan. Geen spanning, geen melancholie die echt binnenkomt, geen moment waarop je denkt: hé, hier gebeurt iets. Het is allemaal zo keurig dat het bijna onzichtbaar wordt. Alsof het nummer zichzelf al halverwege vergeten is.
Vergelijk dat eens met wat iemand als Paul McCartney af en toe nog uit zijn mouw schudt, of zelfs de latere momenten van George Harrison. Daar zat nog iets van lef of emotie in. Hier hoor je vooral iemand die een liedje maakt omdat hij dat altijd gedaan heeft.
Sterren: ★★☆☆☆
Cijfer: 5,2
Hitpotentie: 3,1
“Long Long Road” bewijst vooral dat niet iedere lange weg ergens interessant eindigt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten