Don't Call Me Baby van The Yearning klinkt alsof iemand een vergeten single uit 1966 onder een stapel stoffige platen heeft gevonden en dacht: weet je wat, we doen net alsof dit gewoon nieuw is. En eerlijk: daar is helemaal niets mis mee.
Vanaf de eerste seconde druipt die jaren 60-sound van het nummer af. Zachte strijkers, wat galm op de zang, een refrein dat klinkt alsof het ooit bedoeld was om meegezongen te worden door een groepje mensen in keurige coltruien bij de BBC. Het heeft iets van oude girlgroups, een beetje Motown, een beetje Burt Bacharach en ergens ook dat licht melancholische van The Carpenters. Alsof verdriet ineens heel stijlvol wordt.
“Don’t Call Me Baby” heeft ook precies dat soort melodie die meteen vertrouwd voelt. Je hoort het voor het eerst en denkt toch: volgens mij ken ik dit al jaren. Dat is knap, want veel bands die een retrogeluid proberen na te maken blijven steken in verkleedpartij. The Yearning niet. Dit klinkt niet alsof ze een jaren 60-bandje spelen; dit klinkt alsof ze echt per ongeluk zestig jaar te laat geboren zijn.
De zang heeft ook iets heerlijk afstandelijks. Niet overdreven emotioneel, niet schreeuwerig, maar juist beheerst. Alsof iemand heel netjes probeert uit te leggen dat ze klaar is met een relatie, terwijl ze diep vanbinnen eigenlijk het liefst een bord tegen de muur zou gooien. Dat contrast maakt het nummer sterk: lief van buiten, licht giftig van binnen.
Voor jou, met je liefde voor melancholie, ABBA en die warme retrokant van popmuziek, zou dit zomaar kunnen werken. Niet omdat het groots of vernieuwend is, maar omdat het precies weet welke sfeer het wil oproepen. Een beetje alsof ABBA een weekendje in 1966 heeft doorgebracht met Dusty Springfield en Petula Clark.
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,3
Hitpotentie: 6,2
“Don’t Call Me Baby” is geen nummer dat de hitlijsten gaat slopen. Maar wel eentje waarbij je spontaan zin krijgt in een oude platenspeler, een glas wijn en gordijnen die net iets te zwaar zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten