Free to Love van Duran Duran (met Nile Rodgers) klinkt alsof iemand de sleutel van een tijdmachine heeft gevonden en rechtstreeks is binnengelopen bij Studio 54, met een glimlach van oor tot oor en een gitaar die glanst alsof hij net uit de discobol is gevallen.
En laten we eerlijk zijn: natuurlijk werkt dit. Zet Nile Rodgers ergens bij en het begint vanzelf te grooven. Die man hoeft alleen maar een snaar aan te raken en het voelt alsof je ineens midden op de dansvloer staat tussen zweterige mensen, glimmende outfits en veel te dure cocktails.
“Free to Love” is geen subtiel nummer. Dit is disco. Voluit. Geen halfslachtige knipoog, geen ironische terugblik, maar gewoon: gaan met die groove. Duran Duran gooit hun new wave-jasje hier grotendeels uit en kiest voor een sound die rechtstreeks uit de jaren zeventig en tachtig lijkt te komen. En gek genoeg klinkt het niet ouderwets, maar juist fris. Misschien omdat ze het niet proberen te moderniseren tot iets wat het niet is.
Simon Le Bon klinkt ontspannen, bijna alsof hij zelf ook een beetje verrast is dat het nog zo lekker loopt. Geen groot drama, geen overdreven pathos, gewoon meeliften op die onweerstaanbare funk van Nile Rodgers. En dat is precies wat dit nummer nodig heeft. Niet moeilijk doen, gewoon dansen.
Het resultaat is inderdaad een feest. Zo’n nummer dat je niet per se diep raakt, maar wel meteen in je benen kruipt. En soms is dat precies genoeg. Niet alles hoeft een existentiële crisis te zijn. Soms mag muziek gewoon lekker zijn. En “Free to Love” is heel erg lekker.
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,6
Hitpotentie: 8,2
“Free to Love” bewijst vooral dat Duran Duran nog altijd weet hoe je een feestje bouwt zonder dat het gênant wordt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten