The Man Who Stole Your Soul van Midge Ure is zo’n nummer waarbij je na afloop denkt: ja, best aardig eigenlijk. Maar ook: dit is natuurlijk geen Vienna.
Dat is misschien ook meteen het probleem van alles wat Midge Ure later maakte. De man heeft ooit “Vienna” geschreven, een van de grootste en meest dramatische synthklassiekers ooit. Dan leg je de lat automatisch op een hoogte waar bijna niemand meer overheen komt. Zeker hijzelf niet.
“The Man Who Stole Your Soul” klinkt gelukkig wel precies zoals je hoopt dat een solo-Midge Ure-nummer klinkt. Donkere gitaren, een beetje synths, een melancholische sfeer en die stem die nog altijd iets vermoeids en elegants tegelijk heeft. Alsof hij al veertig jaar naar dezelfde regenachtige straat kijkt en daar nog steeds nieuwe liedjes over schrijft.
Muzikaal zit het prima in elkaar. Het nummer bouwt mooi op, heeft een degelijk refrein en genoeg sfeer om interessant te blijven. Alleen ontbreekt die echte magie. Dat ene moment waarop alles ineens groter wordt dan het liedje zelf. Bij “Vienna” voelde iedere seconde alsof de wereld kon vergaan. Hier voelt het meer alsof iemand een glas wijn inschenkt en zegt: ach ja, vroeger was het ook niet alles.
Dat is niet erg. Want niet ieder nummer hoeft meteen een monument te zijn. “The Man Who Stole Your Soul” is gewoon een degelijk, stijlvol liedje van iemand die nog altijd weet hoe hij melancholie moet laten klinken. Een beetje alsof David Bowie op latere leeftijd nog eens een vergeten B-kantje zou opnemen: mooi, verzorgd, maar niet iets waar je dagenlang van wakker ligt.
Sterren: ★★★☆☆
Cijfer: 7,4
Hitpotentie: 5,3
“The Man Who Stole Your Soul” is geen “Vienna”. Maar goed, dat is ongeveer niets.https://youtu.be/xAnK0oWmHEI?si=7-hvAvuUFcDJFRN4
Geen opmerkingen:
Een reactie posten