Wichita Lineman van Flea met gastzang van Nick Cave is zo’n samenwerking waarvan je denkt: dit kan onmogelijk misgaan. Flea maakt een soloplaat, vraagt Nick Cave erbij en kiest ook nog eens een van de mooiste nummers ooit geschreven. Dan verwacht je toch op z’n minst iets dat je omver blaast.
Maar helaas: deze cover blijft vooral hangen in het gebied tussen respectvol en slaapverwekkend. Niet dramatisch slecht, niet gênant, maar wel opvallend vlak. Alsof Flea dacht: laten we vooral niets kapotmaken aan het origineel. Begrijpelijk, maar daardoor gebeurt er ook bijna niets.
Dat is jammer, want Flea heeft op zijn soloalbum juist alle ruimte om iets geks, onverwachts of spannends te doen. Een rare baslijn, een donker arrangement, een moment waarop Nick Cave even helemaal los mag gaan. Maar in plaats daarvan krijg je een keurige, brave versie van Wichita Lineman die nergens echt verrast.
En dan Nick Cave. Die doet wat hij altijd doet: mooi zingen, een beetje brommen, een beetje zuchten alsof hij net weer een slecht nieuwsbericht heeft gekregen. Zijn stem blijft natuurlijk prachtig voor zo’n nummer. Maar zelfs hij klinkt hier alsof hij zich inhoudt. Alsof hij gastzanger is op een plaat waar hij niet te veel aandacht van de hoofdrolspeler mag afpakken. Begrijpelijk misschien, maar ook zonde. Want juist Nick Cave had dit nummer iets donkerder, dreigender en emotioneler kunnen maken.
Nu blijft het allemaal hangen in een soort keurige melancholie. Netjes gespeeld, mooi opgenomen, prima voor op de achtergrond als je een regenachtige zondagmiddag hebt en niet al te veel wilt voelen. Maar dat is niet waarom je Flea en Nick Cave samen opzet. Je wilt vuurwerk, gekte, iets dat schuurt. Niet iets dat klinkt alsof twee ontzettend interessante mannen samen besloten hebben vooral niemand lastig te vallen.
Sterren: ★★☆☆☆
Cijfer: 5,4
Hitpotentie: 4,9
Deze cover bewijst vooral dat zelfs een geweldig nummer en twee grote namen geen garantie zijn voor magie.://youtu.be/73P2drWXulM?si=4lNfhsvvlB-fyA9L
Geen opmerkingen:
Een reactie posten