Open Strings van Pulp klinkt alsof iemand om drie uur ’s nachts nog één glas wijn te veel drinkt en vervolgens besluit zijn hele liefdesleven nog eens door te nemen. En dan vooral de pijnlijke stukken. Gelukkig is daar nog altijd Jarvis Cocker, de enige man die zelfs van ongemakkelijke romantiek iets stijlvols weet te maken.
“Open Strings” is geen grote Britpopknaller zoals vroeger. Geen “Common People”, geen “Disco 2000”, geen refrein waarbij iedereen meteen een pint de lucht in gooit. Nee, dit is de oudere, wijzere en iets vermoeidere versie van Pulp. Minder bravoure, meer melancholie. Alsof Jarvis inmiddels weet dat het leven niet altijd eindigt met een scherpe oneliner en een dansvloer.
Muzikaal hangt het nummer ergens tussen orkestrale pop, zachte gitaren en een licht filmische sfeer. De strijkers geven het iets groots, maar nooit overdreven dramatisch. Alles blijft elegant. Alsof Pulp heel bewust niet meer probeert om de coolste band van de kamer te zijn, maar gewoon de slimste.
Jarvis klinkt zoals altijd fantastisch. Half pratend, half zingend, alsof hij eigenlijk liever gewoon aan de bar stond, maar toch nog even iets kwijt moest. Zijn stem heeft nog steeds die combinatie van ironie, vermoeidheid en charme waardoor zelfs de meest trieste zin ineens klinkt alsof hij thuishoort in een Britse arthousefilm.
: ★★★★☆
Cijfer: 8,5
Hitpotentie: 6,3
“Open Strings” bewijst vooral dat Pulp ouder is geworden zonder zijn scherpe randjes kwijt te raken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten