Make My Day van Hue and Cry is geen Labour of Love. Dat was in 1987 al zo en anno 2026 is dat alleen maar duidelijker geworden. “Labour of Love” had iets magisch, iets dat meteen bleef hangen. “Make My Day” was altijd al meer het keurige broertje: netjes gekleed, beleefd, muzikaal prima in orde, maar nooit degene waar het feestje echt op wachtte.
Dat maakt het ergens ook een beetje tragisch. Want het is absoluut geen slecht nummer. Sterker nog: muzikaal zit het gewoon goed in elkaar. Mooie toetsen, een warme productie, een stem van Patrick Kane die klinkt alsof hij tegelijk charmant en licht teleurgesteld is. Alleen ontbreekt die ene vonk. Dat moment waarop een nummer ineens groter wordt dan zichzelf.
En juist daarom voelt het een beetje wrang dat Hue and Cry anno 2026 alweer met een nieuw nummer komen dat opnieuw “Make My Day” heet. Alsof iemand na bijna veertig jaar nog steeds probeert te bewijzen dat dit nummer eigenlijk stiekem net zo goed was als “Labour of Love”. Begrijpelijk misschien, maar ook een beetje pijnlijk. Want sommige nummers zijn nu eenmaal geboren om klassiekers te worden en andere nummers zijn vooral heel goede B-keuzes.
Het nieuwe “Make My Day” klinkt trouwens precies zoals je verwacht: degelijk, verzorgd, herkenbaar Hue and Cry. Maar ook een beetje alsof ze in een spiegel blijven kijken naar een versie van zichzelf die allang verdwenen is. Dat geeft het iets melancholisch. Niet alleen omdat het nummer teruggrijpt naar vroeger, maar ook omdat je voelt dat ze zelf waarschijnlijk ook weten dat die oude magie niet meer helemaal terugkomt.
Sterren: ★★★☆☆
Cijfer: 6,8
Hitpotentie: 4,5
“Make My Day” anno 2026 klinkt een beetje als een oude foto die je terugvindt in een la. Mooi om nog eens te zien, maar je beseft ook meteen dat die tijd nooit meer terugkomt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten