Blanc van SYML klinkt alsof iemand midden in de nacht besluit dat het tijd is om even helemaal niets meer te voelen… en daar vervolgens toch een prachtig nummer over maakt.
“Blanc” is minimalistisch, breekbaar en bijna pijnlijk eerlijk. Piano, een paar subtiele lagen, en die stem van Brian Fennell die klinkt alsof hij ieder moment kan verdwijnen in de stilte. Dit is geen muziek die je opzet om de dag door te komen. Dit is muziek die je opzet als je even wilt verdwijnen uit die dag.
Wat SYML zo goed doet, is dat hij alles durft weg te laten. Geen grote productie, geen overdreven opbouw, geen refrein dat ineens alles openbreekt. Het blijft klein. En juist daardoor komt het harder binnen. Iedere noot voelt belangrijk, iedere stilte nog meer.
“Blanc” heeft iets van Bon Iver in zijn meest kale momenten, maar ook iets van James Blake zonder de elektronische randjes. Gewoon puur gevoel, zonder opsmuk. En dat is tegenwoordig bijna zeldzaam.
Tegelijk is dit ook precies het soort nummer waar je van moet houden. Want er gebeurt weinig. Heel weinig. Als je wacht op een climax, een hook of een moment waarop het ineens “losgaat”, dan blijf je wachten tot het licht weer aangaat en het nummer al lang voorbij is.
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,9
Hitpotentie: 5,5
“Blanc” bewijst vooral dat je soms het meeste voelt wanneer er bijna niets gebeurt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten