Misery van Alex Sampson voelt een beetje alsof iemand dacht: wat als we Shawn Mendes, een beetje TikTok-verdriet en een veilige popproductie in een blender gooien? Dan krijg je ongeveer dit.
Het begint nog best aardig. Akoestische gitaar, een wat breekbare zanglijn, een refrein dat duidelijk mikt op mensen die graag met een cappuccino uit het raam staren alsof ze net een zware break-up hebben overleefd. Maar na een minuut begint het probleem zichtbaar te worden: “Misery” heeft eigenlijk te weinig eigen gezicht. Het klinkt alsof je al drie vergelijkbare nummers hebt gehoord voordat dit überhaupt op gang komt.
Alex Sampson heeft op zich geen slechte stem. Integendeel, hij zingt netjes, gevoelig en met genoeg emotie om het geloofwaardig te houden. Alleen klinkt het allemaal wel heel veilig. Alsof iedere scherpe rand er van tevoren al vanaf is geschuurd door een producer die bang was dat iemand misschien zou afhaken. Daardoor blijft het nummer hangen in dat vervelende gebied tussen “best aardig” en “volledig vergeten zodra het afgelopen is”.
Het grootste probleem is misschien nog wel dat “Misery” veel te graag een groot emotioneel nummer wil zijn, maar nergens echt pijn durft te doen. Alles blijft keurig binnen de lijntjes. Geen onverwachte wending, geen rauw randje, geen moment waarop je denkt: hé, hier gebeurt iets bijzonders. Het is gewoon een beetje Shawn Mendes-light, maar dan zonder de grote hooks en zonder dat kleine beetje charisma dat Shawn nog wel heeft.
:
Cijfer: 5,1
Hitpotentie: 6,4
“Misery” is zo’n nummer dat perfect past bij een regenachtige Instagram-story, maar veel minder bij een serieuze afspeellijst.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten