Les nouveaux soleils van Indochine klinkt alsof iemand midden in een donkere Franse nacht besluit dat er toch nog ergens licht moet zijn. En eerlijk: niemand verpakt melancholie met hoop zo stijlvol als Indochine.
“Les nouveaux soleils” heeft alles wat je verwacht van de band. Grote synths, een pulserende beat, gitaren die net genoeg aanwezig zijn om het spannend te houden en die typische stem van Nicola Sirkis die klinkt alsof hij tegelijkertijd een liefdesbrief en een afscheidsbrief voorleest. Dat is al jaren hun truc en het blijft werken.
Wat opvalt, is hoe filmisch dit nummer aanvoelt. Alsof je naar een Franse arthousefilm kijkt waarin iedereen iets kwijt is, maar niemand precies weet wat. De muziek bouwt rustig op, trekt je naar binnen en laat je daar vervolgens niet meer los. Geen haast, geen snelle beloning, maar een langzaam groeiend gevoel dat steeds groter wordt.
Indochine doet hier eigenlijk wat ze altijd doen, maar dan net iets scherper. De productie klinkt modern genoeg om niet vast te zitten in nostalgie, maar behoudt wel die typische jaren tachtig-invloeden. Een beetje Depeche Mode, een beetje M83 en vooral heel erg Indochine.
als je liefde voor melancholie, synths en die Franse dramatiek die altijd net iets te mooi is om echt te zijn, is dit natuurlijk volledig raak. Dit is geen snelle hit, maar wel een nummer dat blijft hangen en groeit bij iedere luisterbeurt.
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,9
Hitpotentie: 7,4
“Les nouveaux soleils” bewijst vooral dat Indochine nog altijd weet hoe je licht maakt van duisternis.https://youtu.be/gipTwDyxmN0?si=5knmYYrsLYHZgHY_
Geen opmerkingen:
Een reactie posten