The King van De Staat klinkt alsof iemand een dictator, een rockconcert en een slechte droom in een blender heeft gegooid. En eerlijk: daar zijn De Staat nog altijd ontzettend goed in.
“The King” is geen subtiel nummer. Het komt binnen als een stomp in je maag. Vanaf die eerste beat voelt het alsof er iets dreigends aankomt. Die zware bas, die hoekige gitaren, die half geschreeuwde zang van Torre Florim die klinkt alsof hij tegelijk de wereld wil veroveren en slopen. Het nummer heeft iets primitiefs, iets bijna tribaal. Alsof je naar een sekte kijkt die net een nieuwe leider heeft gekozen en daar verrassend enthousiast over is.
Dat is ook meteen waarom “The King” zo goed werkt. Het nummer gaat over macht, ego en mensen die zichzelf veel te belangrijk vinden. En dat doet De Staat natuurlijk niet door er een lief akoestisch liedje van te maken. Nee, ze bouwen er een soort muzikaal monster van. Een refrein dat bijna meer gebruld dan gezongen wordt, een groove die blijft stampen en een sfeer die ergens tussen rock, elektronica en totale gekte in hangt.
Muzikaal zit het geniaal in elkaar. Alles voelt strak, zwaar en gecontroleerd. Geen noot te veel, geen moment te weinig. Het klinkt alsof Queens of the Stone Age, Nine Inch Nails en een boze fanfare samen een staatsgreep proberen te plegen.
En dan live. Want laten we eerlijk zijn: De Staat is zo’n band die je eigenlijk live moet zien om echt te begrijpen hoe goed ze zijn. “The King” op plaat is al indrukwekkend, maar live verandert het in iets dat bijna fysiek aanvoelt. Alsof de vloer onder je voeten beweegt en iedereen in de zaal tegelijk besluit dat subtiel doen voor later is.
Sterren: ★★★★★
Cijfer: 9,0
Hitpotentie: 7,8
“The King” bewijst vooral dat De Staat nog altijd de beste Nederlandse band is in het maken van gecontroleerde chaos.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten