Comuni Immortali van Achille Lauro klinkt alsof iemand een Italiaanse arthousefilm, een fles rode wijn en een midlifecrisis tegelijk in een nummer heeft proberen te stoppen. En eerlijk: dat werkt verrassend goed.
Achille Lauro is natuurlijk al jaren iemand die liever iets te veel doet dan te weinig. Altijd drama, altijd grote gebaren, altijd gekleed alsof hij ieder moment rechtstreeks van een catwalk of begrafenis kan komen. Op “Comuni Immortali” zet hij dat allemaal iets minder opzichtig in. Het nummer blijft groots en theatraal, maar er zit ook iets oprechts en melancholisch onder.
Muzikaal is het een mooie mix van Italiaanse pop, zachte rock en een beetje filmische grandeur. Je hoort piano, strijkers, wat subtiele gitaren en een refrein dat langzaam openbloeit zonder meteen alles omver te trekken. Het klinkt alsof Måneskin ineens besloten heeft minder lawaai te maken en meer na te denken.
Achille Lauro zingt hier alsof hij tegelijkertijd iemand probeert terug te winnen en zichzelf probeert te overtuigen dat het nog niet te laat is. Dat geeft het nummer iets dramatisch, maar nooit overdreven. Het blijft allemaal net aan de goede kant van pathetisch. En dat is knap, want Italiaanse pop heeft nogal de neiging om bij iedere kleine emotie meteen een compleet orkest en drie huilende violisten in te schakelen.
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,2
Hitpotentie: 7,0
“Comuni Immortali” bewijst vooral dat Achille Lauro soms op zijn best is wanneer hij zijn theatrale kant net iets meer onder controle houdt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten