Punching the Flowers van Death Cab for Cutie klinkt alsof iemand probeert zijn frustratie eruit te slaan… maar dan wel op een beleefde, licht melancholische manier. Dus niet echt slaan, meer een beetje tegen bloemen duwen en daarna sorry zeggen.
Dat is ook precies Death Cab in een notendop. Alles zit vol emotie, maar altijd gecontroleerd. Nooit echt los, nooit echt rauw. En op “Punching the Flowers” werkt dat deels in hun voordeel, maar soms ook een beetje tegen ze.
Het nummer begint sterk. Mooie gitaarlijnen, een subtiele opbouw en die herkenbare stem van Ben Gibbard die klinkt alsof hij al tien jaar moe is, maar daar inmiddels vrede mee heeft. De sfeer zit goed. Je voelt meteen dat dit zo’n nummer is dat langzaam wil groeien.
Alleen blijft het ook een beetje hangen. Het wil wel iets zeggen, maar het komt er net niet helemaal uit. Geen moment waarop het echt openbreekt, geen refrein dat je bij de keel grijpt. Alles blijft netjes binnen de lijntjes. En dat is tegelijk fijn én frustrerend.
Muzikaal zit het ergens tussen hun eigen oudere werk en de meer ingetogen kant van The National. Alleen mist het hier net dat extra randje of die emotionele punch waardoor je denkt: ja, dit doet iets met me.”.
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,0
Hitpotentie: 7,0
“Punching the Flowers” bewijst vooral dat Death Cab nog altijd goed is in gevoel — maar soms net iets te netjes blijft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten