Ride Lonesome van Beck klinkt alsof iemand op een rustige zondagochtend de gordijnen open doet, ziet dat er eindelijk een beetje zon is en besluit dat de dag best nog iets moois kan worden.
Als dit inderdaad de eerste single van een nieuw Beck-album blijkt te zijn, dan lijkt hij opnieuw de funk, beats en rare elektronica even in de schuur te hebben gezet om terug te keren naar de sfeer van Morning Phase. En eerlijk: dat staat hem misschien nog altijd het best.
“Ride Lonesome” kabbelt vier en een halve minuut lang rustig vooruit. Akoestische gitaar, wat slide, een beetje zachte percussie en die typische Beck-zang die klinkt alsof hij tegelijkertijd wakker wordt en terugdenkt aan iets wat hij liever vergeten was. Er gebeurt eigenlijk niet zo veel, maar dat is precies waarom het werkt. Dit is geen nummer dat je omver probeert te blazen. Het wil gewoon rustig naast je lopen.
En soms is dat genoeg. Sterker nog: vaak is dat beter dan al die artiesten die tegenwoordig denken dat een nummer iedere dertig seconden van stijl, tempo of producer moet wisselen omdat anders iemand op TikTok afhaakt. Beck trekt zich daar gelukkig niets van aan. Hij laat “Ride Lonesome” gewoon langzaam groeien, alsof hij weet dat melancholie tijd nodig heeft.
Het nummer heeft iets van een verlaten Amerikaanse snelweg in de lente. Niet het grote, dramatische verdriet van vroeger, maar eerder een soort rustige weemoed. Alsof Beck accepteert dat sommige dingen voorbij zijn, maar daar niet meer boos over hoeft te zijn. Een beetje zoals Wilco, Ryan Adams of de zachtere kant van The War on Drugs.
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,7
Hitpotentie: 6,4
“Ride Lonesome” bewijst vooral dat Beck nog altijd beter is in rustig mijmeren dan de meeste artiesten in hard hun best doen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten