House of I van The Afghan Whigs klinkt alsof iemand om drie uur ’s nachts nog één laatste whisky bestelt in een halflege bar en besluit alle ellende van de afgelopen twintig jaar nog één keer door te nemen. En eerlijk: niemand kan dat beter dan Greg Dulli.
“House of I” heeft precies alles wat The Afghan Whigs al jaren zo goed maakt. Die donkere soul, die zware gitaren, die sfeer van kapotte relaties, drank, schuldgevoel en mensen die veel te lang zijn blijven hangen op plekken waar ze allang weg hadden moeten gaan. Het klinkt nooit schoon of netjes. Alles voelt een beetje versleten, een beetje beschadigd. En juist daardoor werkt het.
Greg Dulli zingt hier weer alsof hij midden in een scheiding, een kater en een existentiële crisis tegelijk zit. Dat is knap, want de man klinkt al dertig jaar alsof hij net wakker is geworden in een hotelkamer waar hij liever niet meer aan herinnerd wil worden. Toch blijft hij ongelooflijk overtuigend. Juist omdat hij nooit probeert sympathiek of perfect te klinken. Hij klinkt als iemand die weet dat hij er een puinhoop van heeft gemaakt en daar inmiddels vrede mee heeft gesloten.
Muzikaal zit “House of I” vol met die typische Afghan Whigs-spanning. Zware gitaren, donkere toetsen, wat soulinvloeden, een refrein dat langzaam groter wordt en een sfeer die ergens tussen sexy en dreigend in hangt. Alsof Nick Cave and the Bad Seeds samen met The National in een verlaten nachtclub terechtkomt.
Cijfer: 8,8
Hitpotentie: 5,9
“House of I” bewijst vooral dat Greg Dulli nog altijd de koning is van muziek die ruikt naar sigaretten, whisky en spijt.
https://youtu.be/lW3B6ZiCFRw?si=JxwfFB1ubB1p-MQ4
Geen opmerkingen:
Een reactie posten