We Were Only Young van Kodaline is precies het soort nummer waarvan je na twintig seconden al weet: ja hoor, dit is weer typisch Kodaline. Groot refrein, een beetje melancholie, wat piano, wat gitaren en een tekst die gaat over vroeger, gemiste kansen en het gevoel dat alles toen eenvoudiger leek. Ze doen het al jaren en eerlijk: ze zijn er nog steeds behoorlijk goed in.
“We Were Only Young” voelt meteen vertrouwd. Niet verrassend, niet vernieuwend, maar wel effectief. Alsof Kodaline precies weet welke knoppen ze moeten indrukken om hun fans weer stilletjes mee te krijgen in dat bekende gevoel van heimwee naar iets wat misschien helemaal niet zo geweldig was als je toen dacht. Maar dat maakt niet uit, want Kodaline is een band die altijd beter werkt op gevoel dan op originaliteit.
Het nummer bouwt mooi op. Eerst klein en breekbaar, daarna steeds groter met zo’n refrein dat gemaakt lijkt voor festivals, meezingmomenten en mensen die met een biertje in hun hand ineens heel hard aan vroeger moeten denken. Steve Garrigan zingt weer alsof hij persoonlijk verantwoordelijk is voor alle verloren jeugdherinneringen van de wereld. Dat klinkt misschien overdreven, maar juist die oprechte dramatiek is precies waarom Kodaline zo goed werkt.
Tegelijk hoor je ook wel dat de band inmiddels een beetje vastzit in hun eigen formule. Alles klinkt bekend. Misschien iets té bekend. Alsof ze iedere keer opnieuw hetzelfde huis bouwen, maar dan met net andere gordijnen. Dat is niet erg als het huis mooi blijft, maar heel spannend wordt het nooit meer.
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,1
Hitpotentie: 7,4
“We Were Only Young” is misschien niet het meest verrassende nummer van Kodaline, maar wel precies het soort liedje waar hun fans weer massaal in verdwijnen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten