Venus in the Zinnia van Aldous Harding is weer typisch zo’n nummer waarbij je na afloop denkt: wat heb ik eigenlijk net gehoord? En gek genoeg is dat precies de bedoeling. Aldous Harding maakt geen muziek voor mensen die gewoon een lekker refreintje willen en daarna weer doorgaan met hun leven. Dit is muziek voor mensen die graag een beetje verdwalen.
“Venus in the Zinnia” voelt alsof iemand midden in een bloemenveld een vreemde droom heeft gehad en die vervolgens op muziek heeft gezet. Er gebeurt van alles, maar nooit op een manier die logisch voelt. De melodie slingert alle kanten op, de instrumentatie blijft klein en vreemd tegelijk en Harding zingt alsof ze ieder moment kan omslaan van fluisteren naar iets dat bijna ongemakkelijk wordt. Dat maakt haar juist zo fascinerend.
Het nummer heeft iets heel ouderwets en tegelijk iets totaal ongrijpbaars. Alsof Kate Bush ooit samen met Joanna Newsom een nacht in een verlaten theater heeft doorgebracht en daar een liedje uit is ontstaan. Geen makkelijke kost, maar wel intrigerend. Want hoe langer je luistert, hoe meer je merkt dat Harding precies weet wat ze doet.
De kracht van “Venus in the Zinnia” zit ook in de spanning. Het voelt de hele tijd alsof het nummer op het punt staat uit elkaar te vallen, maar dat gebeurt nooit. Alles blijft net overeind. Alsof je naar iemand kijkt die zonder vangnet over een touw loopt en ondertussen doodleuk nog een kop thee drinkt.
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,3
Hitpotentie: 4,9
“Venus in the Zinnia” is geen nummer dat je even gezellig tussendoor draait. Dit is muziek die je óf prachtig vindt óf na anderhalve minuut uitzet omdat je denkt dat de radio kapot is
Geen opmerkingen:
Een reactie posten