Tape 05 van Boards of Canada klinkt alsof iemand een oude videoband uit 1987 terugvindt waarop alleen mist, verlaten speelplaatsen en vage jeugdherinneringen staan. En eerlijk: daar zijn Boards of Canada al jaren onovertroffen in.
“Tape 05” heeft iets dromerigs, iets weemoedigs, iets dat tegelijkertijd warm en ongemakkelijk voelt. Alsof je naar een herinnering luistert die nooit helemaal echt heeft bestaan. Dat is ook precies waarom veel mensen zo gek zijn op Boards of Canada: ze maken muziek die voelt als een jeugdherinnering waar je zelf niet eens bij was.
Er zit inderdaad ook wel iets van Sigur Rós in “Tape 05”. Niet omdat het hetzelfde klinkt, maar omdat het dezelfde soort emotie oproept. Die traagheid, dat zwevende gevoel, die melancholie die nooit zwaar wordt maar wel onder je huid kruipt. Alleen doen Boards of Canada het met analoge synths, oude tape-effecten en beats die klinken alsof ze per ongeluk ergens op een vergeten cassette zijn blijven hangen.
Het mooie aan “Tape 05” is dat er eigenlijk niet zo veel gebeurt en toch blijf je luisteren. Geen groot refrein, geen climax, geen moment waarop iemand ineens harder gaat zingen of spelen. Alles blijft rustig voortkabbelen. Maar juist daardoor word je langzaam helemaal meegezogen in die sfeer. Alsof je in een trein zit die door een verlaten landschap rijdt en je geen idee hebt waar je uitkomt.
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,9
Hitpotentie: 4,8
“Tape 05” bewijst vooral dat Boards of Canada nog altijd klinken alsof ze muziek maken voor herinneringen die nooit helemaal echt gebeurd zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten