Tremolo van Metric klinkt alsof iemand besluit dat melancholie best dansbaar mag zijn. En eerlijk: daar is Metric al jaren verrassend goed in.
“Tremolo” voelt meteen als een voorbode van een nieuw album waar ze weer precies weten wat ze doen. Die typische mix van strakke synths, scherpe gitaren en dat licht afstandelijke, maar toch emotionele stemgeluid van Emily Haines. Het nummer beweegt constant, alsof het nooit helemaal stil wil vallen. Een beetje onrustig, een beetje dromerig, maar vooral heel lekker.
Wat vooral opvalt, is hoe soepel alles in elkaar grijpt. Die pulserende beat (ja, daar is ‘ie weer), de gitaren die er net overheen schuren en een refrein dat niet schreeuwt, maar zich langzaam vastzet in je hoofd. Het is geen instant klapper, maar wel zo’n nummer dat groeit. Eerst denk je: prima. Daarna merk je dat je het ineens alweer opzet.
Metric zit hier muzikaal ergens tussen CHVRCHES en de meer rockgerichte kant van Yeah Yeah Yeahs. Alleen houdt Metric het altijd net iets koeler. Minder drama, meer controle. Alsof ze precies weten hoeveel emotie ze moeten toelaten zonder dat het rommelig wordt.
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,6
Hitpotentie: 7,5
“Tremolo” bewijst vooral dat Metric nog altijd moeiteloos de brug slaat tussen cool en emotioneel. https://youtu.be/0ukHSNDsBtI?si=AZusfIhXcenV1NrO
Geen opmerkingen:
Een reactie posten