Duvet (Duvateen) van The Afghan Whigs is zo’n single waarvan je eerst denkt: rustig aan jongens, we hebben geen haast. En vervolgens zit je er toch ineens volledig in, alsof Greg Dulli je langzaam een verhaal in trekt waar je eigenlijk niet bij wilde zijn, maar nu toch niet meer wegkomt.
“Duvateen” is geen groot statement, geen comeback met vuurwerk en sirenes. Dit is een nummer dat sluipt. Een beetje broeierig, een beetje donker, een beetje alsof iemand net iets te lang is blijven hangen in een relatie die allang voorbij was. En ja, dat is precies het terrein waar The Afghan Whigs al jaren kampioen in zijn.
Wat hebben ze hier gebrouwen? Nou, inderdaad: een toffe, goede en zelfs lichtjes fascinerende aanvulling op hun oeuvre. Niet het soort track dat meteen de wereld in brand zet, maar wel eentje die blijft hangen. Muzikaal zit het slim in elkaar: subtiele gitaren, een ritme dat meer ademt dan loopt en een sfeer die ergens tussen soul, indie en nachtclub-melancholie in hangt.
Greg Dulli klinkt hier weer als de man die hij altijd is geweest: iemand die precies weet waar het misging, maar er nog één keer over wil zingen voordat hij het definitief laat liggen. Geen geschreeuw, geen overdreven drama, maar juist die ingehouden emotie maakt het sterk. Het heeft iets van de meer ingetogen kant van Nick Cave of zelfs The National, maar dan met die typische Afghan Whigs-smerigheid eronder.
: ★★★★☆
Cijfer: 8,8
Hitpotentie: 6,1
“Duvateen” bewijst vooral dat The Afghan Whigs nog altijd beter is in subtiele pijn dan de meeste bands in grote emoties.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten