Aurora van Yes probeert alles tegelijk te zijn: episch, symfonisch, nostalgisch, vernieuwend en vooral heel erg Yes. En ergens halverwege denk je dan toch: jongens, misschien had iets minder ook gemogen.
Dat is meteen het grootste probleem van “Aurora”. Het nummer zit zo vol ideeën, tempowisselingen, orkestrale lagen, toetsen, gitaarpartijen en grootse gebaren dat het af en toe meer voelt als een museumtour door de geschiedenis van Yes dan als een echt liedje. Alsof de band dacht: laten we vooral laten horen dat we nog steeds progressieve rock kunnen maken. Dat lukt ook wel, maar je mist soms een beetje een echte kern. Een melodie die blijft hangen. Een refrein. Iets dat meer is dan alleen “kijk eens hoeveel er gebeurt”.
De opening is nog prachtig. Piano, orkest, een beetje mysterie. Daarna komt de band erin en hoor je meteen die typische Yes-sound: de gitaar van Steve Howe, de toetsen van Geoff Downes, die zwevende zang van Jon Davison. Alles klinkt verzorgd, kundig en professioneel. Misschien wel té verzorgd. Want juist doordat iedereen zo goed weet wat hij doet, voelt het nergens gevaarlijk of spannend. Het is progressieve rock met de scherpe randjes eraf. Alsof je naar een peperdure oldtimer kijkt die perfect gerestaureerd is, maar waar niemand meer echt hard mee durft te rijden.
En dat is jammer, want er zitten echt mooie momenten in “Aurora”. Sommige stukken hebben iets majestueus, bijna filmisch. De orkestrale arrangementen van het Czech National Symphony Orchestra geven het nummer iets groots en klassieks. Maar tegelijk voelt het soms alsof de band te veel probeert te bewijzen dat ze nog relevant zijn binnen het proggenre. Terwijl Yes op hun best juist sterk zijn als ze niet alles tegelijk willen doen.
V
Sterren:
Cijfer: 7,2
Hitpotentie: 5,4
“Aurora” klinkt als een band die koste wat kost wil laten horen dat ze nog steeds alles kunnen. Soms is dat indrukwekkend. Soms is het gewoon een beetje veel
Geen opmerkingen:
Een reactie posten