“There’s an ABBA song for every moment.” Het is zo’n zin die je normaal verwacht op een mok in een tuincentrum of op een Facebook-tegel van iemand die ook “Live Laugh Love” in de keuken heeft hangen. Maar vervelend genoeg klopt het wel. Want als je gelukkig bent, is er “Dancing Queen”. Als je verdrietig bent, is er “The Winner Takes It All”. En als je op een avond ineens terugdenkt aan vroeger, aan iemand die je mist, aan een leven dat anders liep dan gedacht, dan is er My Love, My Life.
ABBA bracht het nummer uit op het album Arrival uit 1976, een plaat waarop ze normaal gesproken vooral bezig waren met grote hits, glimmende refreinen en genoeg melodieën om een half voetbalstadion mee aan het zingen te krijgen. Maar midden tussen al die vrolijke popparels staat ineens “My Love, My Life”. Alsof je op een verjaardagsfeest vol slingers en bitterballen ineens iemand huilend in de gang ziet staan.
Het nummer begint klein. Een piano, wat zachte toetsen, een stem van Agnetha die klinkt alsof ze iedere zin eerst zelf nog even moet verwerken voordat ze hem durft te zingen. Dat maakt het zo sterk. Dit is geen dramatische uithaal zoals “The Winner Takes It All”, waar de pijn nog vers in de wond zit. “My Love, My Life” is verdriet dat al jaren in een la ligt en af en toe nog eens voorzichtig wordt opengemaakt.
Agnetha zingt alsof ze naar iemand kijkt die allang weg is, maar nog steeds overal in huis rondhangt. In de stilte. In een stoel. In een foto. In een liedje op de radio. Dat maakt dit nummer voor veel mensen misschien nog wel pijnlijker dan de grote ABBA-hits. Omdat het niet gaat over ruzie of drama, maar over iets wat langzaam uit je leven glijdt terwijl je het eigenlijk nog vast wilt houden.
Muzikaal is het typisch ABBA in topvorm. Benny en Björn weten precies hoeveel strijkers ze moeten toevoegen zonder dat het overdreven sentimenteel wordt. Het arrangement zweeft. Niet te zwaar, niet te licht. Gewoon precies goed. Alsof iemand een deken over je heen legt op een avond waarop je het even nodig hebt.
is dit precies zo’n nummer dat perfect past naast Bloodline van The Slow Show of die troostende melancholie van Elbow. Niet omdat het hetzelfde klinkt, maar omdat het dezelfde plek raakt. Dat deel van muziek waar verdriet niet alleen pijn doet, maar ook iets moois krijgt.
Sterren: ★★★★★
Cijfer: 9,5
Hitpotentie: 6,2
“My Love, My Life” is geen nummer dat je opzet om even gezellig mee te zingen in de auto. Dit is een nummer voor de late avond, een lege woonkamer en dat ene moment waarop je denkt: ja, sommige liedjes begrijpen je beter dan mensen dat doen.
re
Geen opmerkingen:
Een reactie posten