🎧 The Temper Trap – Sungazer
The Temper Trap maakt weer zo’n nummer dat klinkt alsof het tegelijkertijd naar boven wil kijken en ergens verdrietig in de verte blijft staren. Sungazer heeft precies dat typische Temper Trap-DNA: groot, zwevend en een beetje alsof iemand met open armen op een heuvel staat terwijl er een windmachine aanstaat.
Vanaf het begin hoor je die vertrouwde combinatie van galmende gitaren, stuwende drums en de stem van Dougy Mandagi die nog steeds klinkt alsof hij elk moment door het plafond heen kan breken. Het nummer bouwt rustig op, laagje voor laagje, tot het uiteindelijk uitkomt bij zo’n refrein waarvan je denkt: ja hoor, daar is dat stadiongevoel weer.
En eerlijk: dat kunnen ze nog steeds goed.
Sungazer voelt als een nummer over verlangen, over ergens naar kijken zonder er ooit echt bij te kunnen. De titel alleen al roept iets op van licht, afstand en hoop – maar dan wel met een flinke scheut melancholie eroverheen. Want The Temper Trap klinkt nooit écht vrolijk. Zelfs hun meest opbeurende nummers hebben altijd iets van: ja, maar straks doet het toch weer pijn.
Pannekoek zou zeggen: dit is muziek voor mensen die hun gevoelens graag zo groot mogelijk uitvergroten.
Derksen: meeslepend, sfeervol en precies wat je van The Temper Trap wilt horen.
Van Roosmalen: hij kijkt naar de zon, maar je weet dat hij ondertussen vooral aan iets anders denkt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten