Kasabian was ooit de band die festivals in brand zette. Van die groep waar je op een veld stond met bier in je hand, zonnebril op je neus en het idee dat “Club Foot” ongeveer het beste was dat Groot-Brittannië sinds fish and chips had voortgebracht. Maar ergens onderweg is de band zichzelf kwijtgeraakt. Of erger nog: zichzelf eindeloos gaan kopiëren. En dat is ongeveer hetzelfde als drie dagen achter elkaar dezelfde magnetronlasagne eten. De eerste keer denk je nog: prima. De derde keer begin je je leven te heroverwegen.
Kasabian levert met “GREAT PRETENDER” opnieuw zo’n nummer af waarbij je na afloop vooral denkt: was dit het nou? Het begint nog alsof er iets spannends gaat gebeuren. Een stuwende gitaar, een beetje bravoure, wat opgepompte stadionenergie. Maar na een minuut heb je eigenlijk alles al gehoord. Daarna volgt nog anderhalve minuut waarin het nummer zichzelf herhaalt alsof iemand vergeten is de demo af te maken.
Het grootste probleem is misschien wel dat Serge Pizzorno hier klinkt alsof hij auditie doet voor zijn eigen verleden. Vroeger had Kasabian een vanzelfsprekende swagger: vies, arrogant, scherp. Nu voelt het alsof ze een AI-opdracht hebben ingevoerd met de woorden: “maak een oude Kasabian-single, maar dan zonder gevaar, zonder verrassing en zonder Tom Meighan.” Wat eruit komt is inderdaad een soort slap aftreksel van vroeger. Een festivalsausje over een nummer dat van binnen al lang over datum is.
Dat zomerse refrein probeert nog wel iets te redden, maar het voelt vooral als een man van middelbare leeftijd die op een festival ineens denkt dat hij nog steeds twintig is en dan in een te strak shirt “woohoo” begint te roepen. Je gunt het hem ergens wel, maar je kijkt ook snel even de andere kant op.
Voor een band die ooit nummers maakte als Club Foot en L.S.F. is dit gewoon pijnlijk middelmatig. “GREAT PRETENDER” doet precies waar de titel voor waarschuwt: doen alsof het nog iets voorstelt, terwijl iedereen allang ziet dat de glans verdwenen is.
Sterren: ★★☆☆☆
Cijfer: 4,8
Hitpotentie: 5,9
“GREAT PRETENDER” is geen ramp van kosmische proporties. Daarvoor duurt het te kort. Maar het is wel weer zo’n Kasabian-single waarbij je na afloop vooral zin krijgt om hun oude platen op te zetten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten