Black Waters van Poets of the Fall klinkt alsof iemand midden in de nacht met een lange zwarte jas aan langs een verlaten meer loopt en besluit dat het misschien tijd is om eindelijk eens al zijn demonen onder ogen te zien. En eerlijk: daar zijn Poets of the Fall nog altijd verrassend goed in.
“Black Waters” heeft precies die typische mix van bombast, melancholie en dramatiek waar de band al jaren op drijft. Grote gitaren, donkere toetsen, een refrein dat meteen naar de sterren wil grijpen en daaroverheen die stem van Marko Saaresto die klinkt alsof hij tegelijkertijd een liefdesbrief schrijft en een vloek uitspreekt.
Dat maakt Poets of the Fall ook zo interessant. Ze zijn nooit bang om iets te veel te zijn. Meer drama, meer sfeer, meer grote gebaren. Waar andere bands misschien bang zijn om kitsch te worden, gooit Poets of the Fall er gewoon nog een laagje mist, piano en emotie bovenop. Soms werkt dat geweldig, soms voelt het alsof iemand een gothic kerstkaart heeft geschreven. “Black Waters” zit gelukkig vooral aan de goede kant van die grens.
Muzikaal klinkt het nummer alsof The Cure, HIM en de meer melodramatische momenten van Muse samen besloten hebben om een soundtrack te maken voor een Scandinavische thriller. De coupletten zijn klein en dreigend, het refrein trekt alles open en tegen het einde voel je dat het nummer steeds groter wordt zonder zijn donkere sfeer kwijt te raken.
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,5
Hitpotentie: 6,9
“Black Waters” bewijst vooral dat Poets of the Fall nog altijd weten hoe je van verdriet iets groots en donker moois maakt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten