the van van Bleachers is precies het soort nummer dat Jack Antonoff waarschijnlijk alleen maar kan maken omdat hij inmiddels groot genoeg is om nostalgisch te worden over een tijd waarin niemand hem kende.
“The van” gaat over die eerste jaren op tour, toen hij nog in busjes zat, goedkope benzinepompkoffie dronk en vooral hoopte dat iemand überhaupt kwam opdagen. Het nummer kijkt terug op zijn tijd in Steel Train en de beginjaren van het muzikantenbestaan: niet als een grote rockmythe, maar meer als een jongen uit New Jersey die gewoon niet alleen wilde zijn.
Muzikaal klinkt het alsof Bruce Springsteen, The War on Drugs en een verdwaalde mondharmonica samen in een busje richting Atlantic City rijden. Je hoort die typische Bleachers-sound: grote drums, wat saxofoon op de achtergrond, gitaren die iets te hard proberen emotioneel te zijn en Antonoff die zingt alsof hij tegelijkertijd trots én verdrietig is. Dat blijft zijn grote talent: hij kan een nummer laten klinken alsof het feest is, terwijl het eigenlijk over eenzaamheid gaat. Dat deed hij vroeger al op “I Wanna Get Better” en hier werkt het opnieuw.
Er zit ook iets ontwapenends in “the van”. Geen geforceerde hitdrang, geen Taylor Swift-productieglans, geen “kijk mij eens de grootste producer van Amerika zijn.” Gewoon Jack Antonoff die terugkijkt op een tijd waarin alles nog klein was. En eerlijk: juist daarin is hij vaak op zijn best. Zodra hij niet probeert de hele wereld te redden met dertig lagen productie en zes saxofonen, blijven de liedjes beter hangen.
Sterren:
Cijfer: 8,3
Hitpotentie: 7,1
“The van” bewijst vooral dat Jack Antonoff nog altijd het beste is wanneer hij ophoudt met producer spelen en gewoon weer even die jongen in het busje wordt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten