Call It In van Editors is zo’n nummer dat je eigenlijk niet thuis moet luisteren. Dit is gemaakt voor een veld, een biertje in je hand en een menigte die precies weet wanneer ze moeten meeklappen.
“Call It In” is namelijk het schoolvoorbeeld van een festivalnummer. Groot, meeslepend, een refrein dat meteen richting horizon wordt geschoten en een opbouw die zo voorspelbaar is dat je hem na één keer al kunt dromen. En normaal is dat een probleem, maar hier werkt het juist.
Editors weten precies wat ze doen. Die pulserende synths, die stuwende beat, die gitaar die er net genoeg doorheen snijdt en natuurlijk Tom Smith die weer zingt alsof hij persoonlijk verantwoordelijk is voor de emotionele toestand van het hele publiek. Het is allemaal een beetje overdreven, maar dat is precies de bedoeling.
Het nummer heeft niet de magie van Papillon of de urgentie van hun oudere werk, maar het zit wel in diezelfde hoek van stadionklare melancholie. Een beetje The Killers, een beetje Depeche Mode, maar dan met die typische Editors-somberheid eroverheen.
En ja, thuis denk je misschien: prima. Maar live? Dan gaat dit werken. Dan wordt dit zo’n moment waarop iedereen meezingt, armen omhoog, even alles vergeten. En daar is het ook voor gemaakt.
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,2
Hitpotentie: 8,0
“Call It In” bewijst vooral dat Editors nog altijd precies weten hoe je een veld in beweging krijgt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten