Wishing For Blue Sky van Fink klinkt alsof iemand op een regenachtige ochtend naar buiten kijkt, ziet dat het alweer grijs is en denkt: nou ja, dan maken we er maar een liedje over. En gelukkig doet Fink dat beter dan ongeveer iedereen.
Vanaf de eerste seconde hangt er zo’n loom, melancholisch sfeertje in het nummer waar Fink patent op lijkt te hebben. Een gitaar die voorzichtig binnenkomt, wat subtiele elektronica op de achtergrond en daaroverheen die stem van Fin Greenall, die altijd klinkt alsof hij al een halve fles whisky op heeft maar daar opvallend goed mee functioneert. Geen haast, geen bombast, geen producer die dacht: “Misschien nog een refrein dat viraal kan gaan op TikTok?” Gelukkig niet.
“Wishing For Blue Sky” bouwt langzaam op, zoals een goede Fink-song dat hoort te doen. Het sleept je mee in een soort mistige tussenwereld van verlangen, vermoeidheid en een klein beetje hoop. Alsof iemand heel voorzichtig probeert zichzelf wijs te maken dat het allemaal nog goedkomt, terwijl je als luisteraar eigenlijk al hoort dat hij daar zelf niet helemaal meer in gelooft.
Wat Fink zo sterk maakt, is dat hij nooit overdrijft. Veel artiesten die “intiem” willen klinken, eindigen ergens tussen klef en slaapverwekkend. Fink blijft precies aan de goede kant van die lijn. Hij laat ruimte in zijn nummers, stilte zelfs. En juist daardoor komt het harder binnen. Het voelt niet als een optreden, maar alsof iemand naast je zit en zachtjes vertelt hoe het ervoor staat.
is dit precies zo’n nummer dat langzaam groeit. Niet eentje die je meteen omver blaast, maar wel eentje die je na drie luisterbeurten ineens niet meer kwijt raakt.
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,8
Hitpotentie: 6,1
“Wishing For Blue Sky” is geen nummer dat schreeuwt om aandacht. Het zit gewoon stil in een hoekje tot je vanzelf naast hem gaat zitten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten