Promises van The Boxer Rebellion is inmiddels ruim elf jaar oud, maar klinkt nog steeds alsof het gisteren is opgenomen. Dat is misschien wel de grootste kracht van The Boxer Rebellion: ze maken muziek die nooit echt modegevoelig is. Geen rare productietrucs, geen goedkope hitrefreinen, geen “kijk ons eens modern zijn”-gedrag. Gewoon sfeer, melancholie en een stem die klinkt alsof Nathan Nicholson iedere zin persoonlijk uit zijn ribbenkast moet trekken.
“Promises” begint klein. Een beetje piano, wat subtiele gitaren, veel ruimte. En juist daardoor komt het nummer zo hard binnen. Het voelt alsof iemand voorzichtig probeert vast te houden aan iets dat langzaam uit zijn handen glipt. Alsof hij nog één keer wil geloven in al die mooie woorden die ooit zijn uitgesproken, terwijl hij diep vanbinnen allang weet dat het waarschijnlijk niet meer goedkomt.
Dat maakt “Promises” ook zo herkenbaar. Het gaat niet over ruzie of groot drama, maar juist over dat veel pijnlijkere gevoel van teleurstelling. Over dingen die ooit beloofd zijn maar nooit gebeurd zijn. Over mensen die zeggen dat ze blijven en het uiteindelijk toch niet doen. The Boxer Rebellion heeft altijd al dat talent gehad om verdriet niet groot en meeslepend te maken, maar klein en stil. En vaak komt dat nog veel harder binnen.
Muzikaal zit het prachtig in elkaar. De opbouw is langzaam, maar nooit saai. Iedere extra laag voelt logisch. Tegen de tijd dat het nummer echt openbloeit, ben je al volledig meegezogen. En dan komt die stem van Nathan Nicholson er nog eens overheen alsof hij midden in een lege kamer staat te zingen waar de echo van alles wat misging nog rondhangt.
Sterren: ★★★★★
Cijfer: 9,1
Hitpotentie: 6,4
“Promises” bewijst vooral dat sommige nummers niet oud worden. Ze krijgen alleen maar meer betekenis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten