Superbloom van Jessie Ware klinkt alsof iemand op een zomeravond de ramen openzet, een glas wijn inschenkt en besluit dat verdriet best sexy mag zijn. En eerlijk: daar is Jessie Ware inmiddels ongeveer wereldkampioen in.
“Superbloom” heeft precies datgene wat haar de laatste jaren zo goed maakt. Het is elegant, dansbaar, licht melancholisch en ontzettend stijlvol. Alsof disco, soul en moderne pop samen in een veel te mooi pak zijn gestoken. Jessie Ware maakt geen muziek meer voor mensen die schreeuwend op een festivalweide staan. Dit is voor mensen die liever iets te lang blijven hangen op een chic feestje waar de lichten langzaam zachter worden.
Muzikaal zit “Superbloom” vol met warme baslijnen, glinsterende synths en een groove die nergens haast heeft. Het nummer beweegt langzaam vooruit, zonder ooit echt te ontploffen. En juist dat werkt. Jessie Ware hoeft niet meer te bewijzen dat ze een groot refrein kan schrijven. Ze weet dat sfeer tegenwoordig vaak belangrijker is dan volume.
Haar stem blijft natuurlijk het grote wapen. Die klinkt hier weer alsof ze je tegelijkertijd wil verleiden, troosten en licht teleurstellen. Een beetje zoals Sade vroeger deed, maar dan met iets meer disco en een iets modernere glans. Daardoor voelt “Superbloom” nergens goedkoop of gemaakt. Alles klinkt luxe. Alsof je niet naar een popnummer luistert, maar naar een parfumreclame van drie minuten waar toevallig ook nog een heel goed liedje onder zit.
Voor jou, met je liefde voor synths, melancholie en artiesten als Robyn, Pet Shop Boys en de meer stijlvolle kant van popmuziek, is dit absoluut raak. Jessie Ware blijft een van die artiesten die bewijst dat pop niet oppervlakkig hoeft te zijn om goed te voelen.
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,7
Hitpotentie: 7,5
“Superbloom” klinkt alsof Jessie Ware zelfs van een gebroken hart nog iets elegants kan maken.https://youtu.be/HIfqcdCPdJw?si=RkwU_Qsw7DMQU0qZ
Geen opmerkingen:
Een reactie posten