The Sun Goes Up van Halou klinkt alsof iemand om half zes ’s ochtends na een slapeloze nacht eindelijk de gordijnen open doet en ontdekt dat de wereld nog gewoon bestaat. Niet vrolijk, niet uitbundig, maar wel met dat stille gevoel van: oké, we zijn er nog.
“The Sun Goes Up” zweeft ergens tussen dreampop, triphop en ambient in. Het tempo ligt laag, de beats sluimeren meer dan dat ze echt bewegen en daarboven hangt die prachtige stem van Cynthia Love alsof ze vanuit een andere kamer door de muur heen zingt. Alles voelt wazig, maar nooit leeg. Alsof het nummer in slow motion door je hoofd drijft.
Dat maakt Halou ook zo bijzonder. Ze klinken alsof ze nooit echt haast hebben gehad. Waar veel bands hun best doen om groot, meeslepend of modern te klinken, lijkt Halou vooral geïnteresseerd in sfeer. En eerlijk: dat werkt hier uitstekend. “The Sun Goes Up” voelt niet als een liedje dat je opzet om energie van te krijgen. Dit is muziek voor de momenten waarop je juist even wilt verdwijnen.
Muzikaal zit het ergens tussen Massive Attack, Hooverphonic en de zachtere kant van Cocteau Twins. Alleen klinkt Halou nog net iets fragieler. Alsof het nummer ieder moment uit elkaar kan vallen, maar dat gelukkig niet doet.
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,8
Hitpotentie: 4,9
“The Sun Goes Up” bewijst vooral dat Halou nog altijd muziek maakt voor mensen die liever voelen dan praten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten