Wishing For Blue Sky van Fink is typisch zo’n nummer waarbij je denkt: misschien moet je niet altijd alles langer maken. De singleversie werkt namelijk beter dan die uitgerekte versie, simpelweg omdat er meer spanning in blijft zitten. Minder zwerven, minder eindeloos voortkabbelen, meer focus. Alsof iemand eindelijk heeft besloten dat een goed glas whisky ook niet lekkerder wordt als je er een liter water bij gooit.
De kracht van dit nummer zit juist in die subtiele opbouw. Een gitaarlijn die voorzichtig begint, die donkere stem van Fin Greenall eroverheen en dan langzaam dat gevoel dat er iets boven de horizon hangt. In de singleversie blijft dat mooi strak. Je voelt de spanning oplopen zonder dat het nummer zichzelf verliest in allerlei extra stukken die eigenlijk vooral bedoeld lijken voor mensen die graag met hun ogen dicht op een festivalweide staan te knikken alsof ze net iets heel spiritueels meemaken.
Fink heeft sowieso het talent om melancholie geloofwaardig te maken zonder dat het meteen zwaar op de hand wordt. “Wishing For Blue Sky” voelt als verlangen naar iets beters terwijl je diep vanbinnen al weet dat het waarschijnlijk weer gewoon gaat regenen. Dat maakt het nummer zo sterk. Geen grote dramatiek, geen overbodige uithalen, gewoon iemand die probeert hoopvol te klinken terwijl hij eigenlijk vooral moe is.
En juist daarom werkt die kortere versie beter. Het houdt de aandacht vast, bouwt slimmer op en laat minder ruimte voor het gevaar dat het allemaal nét iets te veel achtergrondmuziek wordt. Want dat risico ligt bij Fink altijd op de loer: als hij te lang doorgaat, voelt het soms alsof je naar de soundtrack van een Scandinavische meubelwinkel zit te luisteren. Mooie sfeer, maar je bent halverwege vergeten waarom je er ook alweer naar luisterde.
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,9
Hitpotentie: 6,3
De singleversie van “Wishing For Blue Sky” bewijst vooral dat minder soms gewoon beter is. Minder minuten, meer gevoel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten