Your Favorite Toy van Foo Fighters is zo’n plaat waarbij je na drie nummers denkt: ja hoor, daar is het weer. Dat bekende sausje. Dat veilige, goed geproduceerde, radiovriendelijke rockgeluid waar ze al jaren op teren alsof het een familierecept is dat nooit mag veranderen.
En begrijp me niet verkeerd: het klinkt allemaal prima. Sterker nog, technisch is er weinig op aan te merken. Dave Grohl weet nog steeds hoe hij een refrein moet schrijven, hoe hij een gitaar moet laten knallen en hoe hij een nummer naar een climax moet duwen. Alleen… we hebben dit allemaal al gehoord. Heel vaak.
“Your Favorite Toy” voelt als een album dat zichzelf niet meer hoeft uit te vinden. En dat is misschien precies het probleem. Waar Foo Fighters ooit klonken als een band die iets te bewijzen had, klinkt dit nu als een band die vooral zichzelf aan het herhalen is. Niet slecht, maar wel voorspelbaar. Alsof je naar een film kijkt waarvan je het einde al kent, maar toch blijft zitten omdat het comfortabel voelt.
Er staan absoluut goede momenten op. Nummers die lekker doordenderen, refreinen die blijven hangen en gitaren die precies doen wat je verwacht. Maar nergens zit dat ene moment waarop je denkt: ja, dit is nieuw, dit is spannend, dit is waarom deze band ooit zo groot werd.
Muzikaal blijft het allemaal hangen tussen hun eigen verleden en een soort veilige middenweg. Een beetje Foo Fighters-by-numbers, met hier en daar een vleugje Queens of the Stone Age zonder de scherpte, en een beetje stadionrock die vooral gemaakt lijkt om live goed te werken.
Voor jou, met je liefde voor emotie, sfeer en nummers die echt iets losmaken, is dit waarschijnlijk te vlak. Geen echte pijn, geen echte verrassing, geen moment waarop je even stilvalt. Gewoon goed gemaakte rock die je na afloop net zo makkelijk weer vergeet.
Sterren: ★★★☆☆
Cijfer: 6,7
Hitpotentie: 7,5
“Your Favorite Toy” bewijst vooral dat zelfs een grote band soms vast kan blijven zitten in zijn eigen succesformule.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten