GOO GOO DOLLS – POSTCARDS FROM PARADISE
Een ansichtkaart uit het paradijs. Maar de fanfare mag thuisblijven!
★★★☆☆ – 6/10
Goo Goo Dolls sturen me een ansichtkaart uit het paradijs. Dat klinkt veelbelovend. Een zonnige bestemming, een mooie melodie en misschien zelfs een muzikale verrassing. Maar na het beluisteren van Postcards From Paradise denk ik vooral: aardig hoor, jongens. Alleen hoef ik er geen feestelijke optocht voor te organiseren. Geen parade voor dit paradijs!
Goo Goo Dolls zijn natuurlijk geen onbekenden.
De Amerikaanse band rond John Rzeznik heeft met Iris een van de mooiste poprockballads van de jaren negentig op zijn naam staan.
Dat nummer bezit iets bijzonders.
Een prachtige melodie, een kwetsbare stem en een emotionele lading die ook na al die jaren overeind blijft.
Maar Postcards From Paradise is van een andere orde.
Allereerst een interessant detail: het is geen nieuwe compositie van de band.
Het origineel verscheen in 1987 bij de Britse groep Flesh for Lulu.
Een band uit de alternatieve rockscene die destijds een behoorlijk eigenzinnige combinatie van new wave, gitaarrock en popmuziek maakte.
Goo Goo Dolls namen het nummer al op rond 2010. Die uitvoering krijgt nu opnieuw aandacht als voorproefje van hun coveralbum Borrowed.
En daar zit meteen mijn belangrijkste bezwaar.
Waar het origineel een duidelijk jaren-tachtigkarakter heeft, klinkt de uitvoering van Goo Goo Dolls vooral als vertrouwde Amerikaanse poprock.
Netjes.
Melodieus.
Vakkundig gespeeld.
Maar ook behoorlijk voorspelbaar.
De zang van Rzeznik is herkenbaar en de gitaren zorgen voor een aangename muzikale omlijsting.
Er is eigenlijk weinig mis mee.
Alleen gebeurt er ook weinig dat me werkelijk verrast.
En dat vind ik jammer.
Een goede cover moet wat mij betreft iets toevoegen.
Een andere emotie.
Een verrassend arrangement.
Of een nieuwe interpretatie waardoor je het oorspronkelijke nummer ineens anders gaat horen.
Bij deze versie hoor ik vooral Goo Goo Dolls die een aardig liedje spelen.
Dat is op zichzelf geen straf.
Maar ook geen reden om onmiddellijk enthousiast te worden.
Ik mis de eigenzinnigheid van Flesh for Lulu.
Dat kleine beetje duisternis en tegendraadsheid waardoor newwavemuziek uit de jaren tachtig vaak zo aantrekkelijk was.
De Goo Goo Dolls hebben die scherpe randjes wat gladgestreken.
En daardoor klinkt het allemaal net iets te veilig.
Misschien ben ik verwend.
De afgelopen dagen hoorde ik Thomas Azier, Metric, Soft Cell en allerlei andere artiesten die me muzikaal veel meer wisten te prikkelen.
Dan valt een keurige Amerikaanse rockcover al snel wat tegen.
Toch wil ik niet overdreven streng zijn.
De melodie is prettig.
Rzeznik zingt overtuigend.
En als dit nummer tijdens een autorit op de radio voorbij zou komen, zou ik beslist niet onmiddellijk een andere zender zoeken.
Maar na afloop heb ik ook niet de behoefte om het nog drie keer te draaien.
Dat is het verschil tussen een aardig nummer en een bijzonder nummer.
Goo Goo Dolls leveren degelijk vakwerk.
Niet meer.
Maar zeker ook niet minder.
Daarom een zes.
Een voldoende.
En een vriendelijk bedankje voor de ansichtkaart.
Alleen de volgende keer graag wat meer avontuur op de achterkant.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★☆☆ – 6/10
Plus: herkenbare zang, prettige melodie en verzorgde gitaarpop.
Min: te veilig, weinig verrassend en minder eigenzinnig dan het origineel.
Voor liefhebbers van: Goo Goo Dolls, Matchbox Twenty, Lifehouse en melodieuze Amerikaanse poprock.
INDIE TOP 20-potentie: ★★☆☆☆ – Een bescheiden kanshebber, maar waarschijnlijk geen blijvertje.
Eindoordeel: Een aardige cover die prettig wegluistert, maar weinig toevoegt aan het origineel van Flesh for Lulu.
De Goo Goo Dolls sturen een kaartje uit het paradijs. Ik plak er een zes op en stuur het vriendelijk retour.
6/10 – DRIE STERREN.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten