Sufjan Stevens - "Fourth of July (Version 4)" (Official Lyric Video)

Het begint met alleen een piano. Alsof iemand voorzichtig een doos met herinneringen opent. Daarna komt er geen refrein, geen climax, geen brug. Alleen Sufjan die je acht minuten lang zachtjes vasthoudt in een outro die voelt als een hemelrit in slow motion.

Zijn fluisterstem is nog altijd even breekbaar. De demo is zo kaal dat het bijna gênant voelt om te luisteren, alsof je stiekem in iemands rouwproces zit te neuzen. Maar wat een schoonheid. Alsof verdriet en troost elkaar vasthouden bij het sterven van een ster.

Cijfer: 9,7
Hitpotentie: 2 – Alleen geschikt voor wie durft stil te zijn. TikTok blijft ver weg.

Surfjan Stevens- Fourth of July (demo )

Alsof je een rouwkaart vindt in je oude schoenendoos. De demo van Fourth of July is nóg naakter dan het origineel – alsof Sufjan bij je in de woonkamer zit, met een half werkende keyboard en een gebroken stem.

“We're all gonna die” klinkt hier niet als een slotzin, maar als een wiegelied. Alsof de dood zachtjes sorry zegt. Breekbaarder dan breekbaar. Je wil het koesteren, maar het valt al uit elkaar voor je het vasthoudt.

Cijfer: 9,8
Hitpotentie: 3,5 – Niks voor de radio, alles voor je hart.

Sufjan Stevens - "The Only Thing (Demo)" (Official Lyric Video)

Een demo alsof Sufjan per ongeluk zijn ziel op band heeft gezet. Geen productie, geen opsmuk, alleen een stem die breekt en een melodie die je langzaam laat oplossen in je eigen herinneringen. Het voelt als kijken naar je jongere zelf door een beslagen raam, met net genoeg zonlicht om alles tragisch mooi te maken.

Hij stelt de vraag “what’s the point?” en maakt tegelijkertijd het antwoord voelbaar zonder het uit te spreken. Dit is geen liedje meer, dit is een fluistering die in je botten blijft hangen.

Cijfer: 9,1
Hitpotentie: 4,7 – Geen hit, maar wel het soort nummer dat op een begrafenis wordt gedraaid terwijl iedereen met vochtige ogen stil zit te knikken.

Sufjan Stevens - "All of Me Wants All of You" (Official Lyric Video)

Alsof iemand fluistert in een kathedraal van verdriet. Elk woord druppelt langzaam op je ziel, met die typische Sufjan-melancholie die je niet troost, maar je wel zachtjes in slaap sust. De beat tikt als een kapotte klok in een verlaten kamer – modern en toch tijdloos.

Het is elektronisch, maar met hartslag. Een breakup-song voor mensen die zelfs tijdens het afwassen nog poëzie voelen. Je hoort hoe iemand afstand neemt, centimeter voor centimeter. En jij luistert, omdat je nergens anders meer naartoe kan.

Cijfer: 9,3

Hitpotentie: 5,1 – Te mooi om vergeten te worden, te subtiel voor de radio.

Sufjan Stevens - "Should've Known Better (Demo)" (Official Lyric Video)

en demo, maar wel eentje waar menig artiest zijn hele carrière op zou kunnen bouwen. Sufjan opent zijn hart weer als een dagboek met gescheurde bladzijden en vergeelde randjes. Het is klein, breekbaar en ademt een soort troost die je alleen bij Sufjan vindt – alsof hij je zachtjes over je hoofd aait terwijl je huilt op de bank.

De opname kraakt een beetje, maar dat hoort erbij: dit is niet gepolijst, dit is echt. En juist daardoor komt de tekst nóg harder binnen. “Should've known better” wordt geen spijtbekentenis, maar een fluisterende omhelzing voor iedereen die zichzelf ooit in de steek liet.

Cijfer: 8,9
Hitpotentie: 5,2 – Te mooi voor de radio, te stil voor de Spotify-playlist. Maar in jouw hart: nummer 1.

Matt Berninger - No Love

Vanaf de eerste noten voel je het al: dit wordt een nummer waarin je niet alleen verdrinkt, je laat je er vrijwillig in onderdompelen. Berninger’s stem is weer dat unieke mengsel van melancholie, zelftwijfel en berusting – alsof Leonard Cohen en Nick Cave samen op vakantie zijn geweest naar een regenachtig IJsland.

“No Love” klinkt niet wanhopig, maar moedig in zijn troosteloosheid. De tekst is even pijnlijk als poëtisch: alsof hij met elke zin toegeeft dat hij eigenlijk allang weet dat het voorbij is, maar nog niet durft op te hangen. De begeleiding is sober en warm: piano’s als ademhaling, gitaren als herinneringen die blijven schuren.

Dit is geen single. Dit is geen zomerhit. Dit is een soundtrack voor wie ’s avonds alleen in de keuken staat, koffie drinkt uit het verkeerde kopje en zich afvraagt waar het allemaal misging – maar dan met een knikje, want ach, morgen schijnt misschien de zon.

Cijfer: 8,6
Hitpotentie: 6,4 – Alleen een hit bij mensen die nog weten hoe je naar een heel album luistert.

YUNGBLUD - Zombie (Official Music Video)

Dit is geen liedje. Dit is een emotionele storm op plateauzolen. "Zombie" is een powerballad voor de ADHD-generatie: veel te luid, veel te veel, en toch precies goed. YUNGBLUD slingert zich door het nummer alsof hij zijn laatste liefdesverklaring aan de wereld schreeuwt vanaf een brandende snelweg. De gitaren krijsen, zijn stem breekt, en ergens halverwege heb je het gevoel dat zelfs de eyeliner begint te smelten van de intensiteit. Geen subtiliteit, wel impact.

Cijfer: 8,0
Hitpotentie: 9,1 – dit wordt meebrullen met vuist in de lucht en mascara op je knokkels.

ALBUM RECENSIE: Matt Berninger – Get Sunk (★★★★)

Berninger zinkt niet, hij zweeft omlaag in slow motion.
Een album vol melancholie, subtiele orkestratie en teksten die prikken als een koude novemberbries.
Geen grote koerswijziging, wel een verfijning van zijn troostmuziek.
Fanatiek fanvoer, maar ook voor twijfelaars een veilige schuilplaats.

Frozen Oranges (★★★★☆ / hitpotentie: 6)
Zacht, bitter en warm tegelijk. Alsof je weemoed in een diepvrieslade vindt.

2. Night Tides (★★★☆ / hitpotentie: 5)
Drijven op fluisterende golven. Niet voor mensen met haast of ADHD.

3. Get Sunk (★★★★ / hitpotentie: 7)
Titeltrack die langzaam onder je huid kruipt. Voor wie graag elegant verzuipt.

4. A Small Disaster (★★★ / hitpotentie: 4)
Klein liedje, grote pijn. Of andersom. Moeilijk te zeggen.

5. Velvet Rope (★★★★ / hitpotentie: 6)
Berninger fluistert de luxe kapot. Alles voelt ineens tweedehands.

6. Lucky Thirteen (★★★☆ / hitpotentie: 5)
Geen geluk, geen ongeluk. Gewoon pech met stijl.

7. Blue Candle (★★★★☆ / hitpotentie: 6)
Sfeervol als een stille wake in een verlaten kerk.

8. Breaking Into Acting (★★★★ / hitpotentie: 7)
Alsof hij zichzelf speelt, maar zonder applaus. Pijnlijk mooi.

9. Mary in the TV (★★★☆ / hitpotentie: 5)
Een soort gebed voor een zender zonder ontvangst.

10. Last Gold Light (★★★★ / hitpotentie: 6)
De zon gaat onder, en Matt zucht mee. Perfect slotakkoord.

Beste nummer: Frozen Oranges – troostrijk, melancholisch en zonder suikerlaag.
Algemene indruk: getormenteerde pracht voor laat op de avond of vroeg in het verdriet.

RECORD OF THE WEEK : Lorde - Man Of The Year

man Of The Year klinkt alsof Lorde haar eigen Oscar-uitreiking heeft geschreven, maar dan met gebroken glazen hakken en rook in de coulissen. Ze viert iemand – of zichzelf – maar doet dat met zoveel omwegen, bijtende ironie en zijwegen vol twijfel, dat het bijna een afrekening wordt. Een slow-burn anthem voor mensen die hun helden liever met een korrel zout serveren.

De productie is gelaagd en mysterieus, met echo's van haar Melodrama-tijdperk, maar iets volwassener, iets afstandelijker. Geen hit voor op het strand, maar wél een nummer dat op je repeat-lijst eindigt zonder dat je weet waarom.

Je voelt dat Lorde alles onder controle heeft. En precies dát maakt het een tikje unheimisch.

Cijfer: 8,4

Hitpotentie: 6,9 (te slim voor de massa, maar perfect voor de after-middernacht-uurtjes)

INDIE TOP 20 WEEK 22

INDIE TOP 20 – WEEK 22

1. ELBOW – Sober (vorige week 4)
Garvey drinkt niet meer, maar de emoties stromen harder dan ooit.

2. SUFJAN STEVENS – Death With Dignity (demo) (vorige week 2)
Zacht, breekbaar en nog steeds een mokerslag in fluistertoon.

3. YUNGBLUD – Hello Heaven Hello (vorige week 3)
Blijft staan als een puber die zich niet laat verjagen. Met eyeliner én overtuiging.

4. SAM FENDER – Little Bit Closer (vorige week 5)
Rauw, eerlijk, oprecht. Sam blijft langzaam maar zeker naar boven kruipen.

5. MATT BERNINGER – Inland Ocean (vorige week 6)
Melancholie met klasse. Berninger dobbert stijlvol rond in zijn eigen somberte.

6. PULP – Spike Island (vorige week 1)
Jarvis blijft scherp, blijft stijlvol, maar zakt voorzichtig naar beneden.

7. FONTAINES D.C. – Before You I Just Forget (vorige week 8)
Nog steeds messcherp. Dublin’s beste exportproduct naast Guinness.

8. PEARL JAM – Future Days (vorige week 9)
Oud, nieuw, klein, groots. Eddie Vedder in z’n meest ontroerende vorm.

9. INDOCHINE – L’Amour Fou (vorige week 10)
Frans, over the top en onweerstaanbaar. Alsof je met een sigaret in slow motion door Parijs loopt.

10. THE PALE WHITE – Final Exit (vorige week 7)
Zakt verder, maar blijft donker en intens. Een afscheid dat blijft hangen.

11. PULP – Got To Have Love (nieuw)
Jarvis met een onverwachte portie romantiek. Cynisch en dansbaar.

12. YUNGBLUD – Zombie (nieuw)
Een puberpunkanthem over innerlijke chaos. Past perfect in de line-up.

13. THE HORRORS – LA Runaway (vorige week 13)
Vanaf de eerste seconde weet je: dit is goed. Donker en glanzend tegelijk.

14. SUEDE – Disintegrate (vorige week 18)
Melancholie met glitter. Brett Anderson stort langzaam in, maar in stijl.

15. HAUTE & FREDDY – Shy Girl (vorige week 15)
Zacht, zwoel, blijft hangen als parfum op een oude trui.

16. NATION OF LANGUAGE – Inept Apollo (vorige week 19)
Jaren '80 zonder kitsch, synths met gevoel. Een retro-raket met richting.

17. SPARKS – My Devotion (vorige week 16)
Theatraal, maf, geniaal. Sparks blijven Sparks – en dat is al moeilijk genoeg.

18. BASHT. – Burn (vorige week 14)
Smeult nog altijd. Langzaam vuur, groot effect.

19. SUFJAN STEVENS – Mystery of Love (demo) (vorige week 13)
Zakt wat weg, maar blijft kwetsbaar en wonderschoon.

20. HAIM – Take Me Back (nieuw)
HAIM gooit het over een nostalgische boeg. Dansbare melancholie met een zonsonderganggevoel.

1.4 ELBOW - Sober  

2.2 SUFJAN STEVENS - Death With Dignity(demo)

3.3 YUNGBLUD -Hello Heaven Hello

4.5  SAM FENDER - Little Bit Closer 

5.6 MATT BERNINGER-Inland Ocean 

6.1 PULP - Spike Island *

7.8 FONTAINES DC- Before You I Just Forget

8.9 PEARL JAM - Future Days

9.10 INDOCHINE - L'Amour Fou

10.7 THE PALE WHITE -Final Exit

11.--PULP - Got To Have Love

12.--YUNGBLUD - Zombie 

13.17 THE HORRORS - LA Runaway

 14.18 SUEDE -Disintegrate 

15.15  HAUTE & FREDDY- Shy Girl 

16.19 NATION OF LANGUAGE - Inept Apollo

17.16 SPARKS - My Devotion

18.14 BASHT.- Burn

19.13 SUFJAN STEVENS - Mystery of Love (demo)

20.-- HAIM - Take Me Back 

White Lies - Nothing On Me [Official Visualiser]

White Lies doet wat White Lies altijd doet: groots klinken over klein verdriet. Nothing On Me is weer zo'n anthem voor mensen die op de dansvloer staan met een gebroken hart en een glas dat nét te vol is. Synths als neonlichten in de regen, gitaren als wapen en een stem die klinkt alsof hij al tien jaar niet geslapen heeft.

Het is niet vernieuwend. Het is niet verrassend. Maar het werkt. Als een vertrouwde jas die nog naar je ex ruikt. Alles klopt net niet, en daardoor klopt het precies.

Cijfer: 7,8
Hitpotentie: 7,1 (niet baanbrekend, wel festivalwaardig meebrulmateriaal)

AIR - Electronic Performers (from 10 000 𝘏𝘻 𝘓𝘦𝘨𝘦𝘯𝘥 - Official Video)

AIR opent met een stem die klinkt als een robot met een filosofiestudie, en vanaf daar wordt het alleen maar Frans. Glijdende synths, kalm getik, en een stem die je niet toespreekt maar hypnotiseert. Het voelt als een soundtrack bij een ruimtevaartmuseum dat nooit afgebouwd is – maar wel prachtig verlicht.

Electronic Performers is koel, kunstzinnig en pretentieus op een manier waar je je graag aan overgeeft. Geen emotie, geen climax, maar een constante staat van ja, dit klopt wel. Als achtergrondmuziek in een film waarin niemand praat, maar wel iedereen diep gekweld is.

Cijfer: 8,0
Hitpotentie: 5,2 (te langzaam voor hitlijsten, perfect voor rokerige avonden en vreemde gedachten)

Sigur Rós - Andvari (Live in Reykjavík, 2024)

Dit is geen live-opname. Dit is een religieuze ervaring verpakt in golven van mist, strijkers en IJslandse melancholie. Andvari live klinkt alsof God zich verslapen heeft maar nog net op tijd het licht aandoet boven Reykjavik. Jónsi zingt – of zucht – in een taal die niemand verstaat maar iedereen voelt.

Er is geen refrein. Geen hit. Geen climax. Alleen het langzaam opensplijten van je ziel. Elke noot lijkt op zijn plaats gelegd door een poolwind en een engel met een zware dag. Het publiek durft nauwelijks te ademen.

Voor wie op zoek is naar catchy: ren weg. Voor wie wil verdwijnen: welkom thuis.

Cijfer: 9,4
Hitpotentie: 2,1 (te mooi voor radio, perfect voor eindscènes van het leven)

Thom Yorke -Dialing In

Thom Yorke dialt in, maar of er iemand opneemt is maar de vraag. Het klinkt als een nummer geschreven in een koude kelder vol knipperende apparatuur, terwijl Thom met z’n rug naar het publiek toe neuriet over verlies, afstand en ruis – veel ruis. De bas bromt onheilspellend, de synths zijn zenuwachtig en het ritme loopt met opzet mank.

Het is Yorke op z’n meest Yorkiaans: vervreemdend, knap, en niet per se gezellig. Een luisterervaring die voelt als een kunstinstallatie waar je eigenlijk niet aan mag zitten.

Maar wie durft te blijven hangen in de mist, wordt beloond. Dit is geen liedje, dit is een sfeer. Geen TikTok-materiaal. Meer iets voor mensen die hun nachtkastje delen met existentialisme en een noise-canceling koptelefoon.

Cijfer: 8,2
Hitpotentie: 3,7 (voor wie Kid A een liefdesbrief vond)

Yam Haus - Misery Island (Visualizer)

Misery Island is een contradictie in toon en titel. Terwijl je denkt een soort Radiohead-light te krijgen, trakteert Yam Haus je op een pakkende, frisse sound die voelt als een strandfeest voor mensen met littekens. De drums tikken vrolijk, de synths glimmen als zonnebrillen, maar de tekst huilt zachtjes in de hoek.

Het is dat soort indiepop waar je ongemerkt op meedeint, totdat je je ineens realiseert: oh, dit gaat over verdriet. En dat doet het goed. Niet te zwaar, niet te licht, precies de juiste balans tussen melodramatisch en meezingbaar.

Een beetje Bastille, een snufje M83 en een refrein dat blijft kleven als zand tussen je tenen.

Cijfer: 7,9
Hitpotentie: 8,3 (perfect festivalvoer en TikTok-lip sync materiaal)

Stereolab- Vermona F Transistor

Stereolab doet hier precies wat Stereolab altijd doet: eigenwijs zijn met stijl. Vermona F Transistor klinkt als de liefdevolle botsing tussen een laboratorium en een platenzaak in Berlijn. Minimalistisch, repetitief, warm en afstandelijk tegelijk — een soort metronoom met gevoelens.

De titel alleen al klinkt als een apparaat dat je vroeger bij de Kijkshop kon kopen, en het nummer zelf laat zich ook beluisteren als een productdemonstratie van wat Franse cool met Duitse discipline kan doen. Geen couplet-refrein-gedoe. Geen concessies. Gewoon hypnotisch blijven doorgaan totdat je brein of meebeweegt of afhaakt.

Het is kunst met een stekker. Niet bedoeld voor het grote publiek, maar wel een traktatie voor wie houdt van nummers die meer denken dan zingen.

Cijfer: 8,1
Hitpotentie: 4,0 (alleen voor niche-zenders, obscure playlists en mensen die weten wat een Vermona is)

Bryan Adams - What If There Were No Sides At All

Bryan Adams stelt een belangrijke vraag: wat als er geen kanten meer waren? Geen links, geen rechts, geen goed, geen kwaad. Alleen vergat hij onderweg om er een melodie bij te schrijven. De tekst is oprecht en idealistisch, maar de muziek klinkt alsof iemand de volumeknop van zijn inspiratie op standje bureaulade heeft gezet.

Het is allemaal netjes. Te netjes. Alsof hij bang is geweest dat hij iemand zou beledigen — inclusief zijn gitaar.
De productie is gladder dan een hotelbroodje en het geheel voelt alsof het is samengesteld uit resten van oude Bryan Adams-sessies, zonder de urgentie van zijn gloriejaren. Geen Summer of ’69, maar meer een regenachtige woensdagmiddag in april.

Toch: je hoort het hart erin. Hij meent het wel. Maar zoals zo vaak met goedbedoelde boodschappen: het blijft steken in een posterquote zonder muziek die je wil terugluisteren.

Cijfer: 5,8

Hitpotentie: 4,9 (geschikt voor vredesduiven, kerkdiensten en de eindgeneriek van een vergeten docu)

Maxwell Knowles — Can't Break Me Down (Official Music Video)

maxwell Knowles doet z’n best niet kapot te gaan – en daar klinkt dit nummer ook naar. Een oprechte strijdkreet verpakt in een melodie die rechtstreeks uit een vergeten John Hughes-film lijkt te komen. Synths? Check. Galm op de drums? Dubbel check. Een refrein dat zich vastbijt als een puppy met overmoed? Zeker weten.

De echo van de jaren ’80 is prettig aanwezig, maar niet storend retro. Alsof Simple Minds en Nik Kershaw samen een peptalk houden en er per ongeluk een liedje van maken. Knowles probeert krachtig te zijn, maar laat af en toe de twijfel tussen de regels doorklinken – en juist dat maakt het sterker.

Toegegeven: het is geen wereldhit. Maar wel zo’n nummer dat je midden in de week aanzet om jezelf op te peppen, of om de afwas nét wat heroïscher te doen.

Cijfer: 7,6
Hitpotentie: 7,1 (voor liefhebbers van powerpop met schoudervullingen-in-de-geest)

A Flock Of Seagulls - "All To You" (OFFICIAL VIDEO) from the album "Some...

A Flock Of Seagulls komt met All To You, een nummer dat klinkt alsof het per ongeluk op een USB-stick uit 1985 is blijven hangen, door een moderne computer is gehaald, en daar wat van z’n glans heeft verloren. Alles is aanwezig: de synths, de galm, de melancholie. Maar het voelt als een reüniefeest waar niemand écht zin in heeft, inclusief de band zelf.

De stem is er nog, de intentie ook. Alleen: het vuurtje brandt wat lager. Vroeger vlogen ze op volle snelheid door neonlandschappen. Nu taxiën ze vooral voorzichtig over het nostalgie-asfalt. Je hoort de echo van hun vroegere glorie, maar je voelt het niet meer in je onderbuik.

En ja — de haarkuif is weg. En dat doet iets. Het iconische is verdwenen, het geluid is gladgestreken. De clip laat een band zien die zichzelf bloedserieus neemt, terwijl de luisteraar met één oor in het verleden blijft hangen en met het andere oor iets mist: scherpte. Urgentie. Of op z’n minst een synthesizer met lef.

Cijfer: 6,4
Hitpotentie: 5,2 (voor de trouwe fans, retrogolfliefhebbers, en mensen die denken dat dit nummer in de TopGun-reboot zat)

Daft Punk - Make Love (Official Visualizer)

Je hoort het en denkt: Ah, sfeer. En drie minuten later denk je: Was dit het nou?
Make Love is Daft Punk die heel zwoel wil zijn, maar ergens onderweg hun emotie zijn kwijtgeraakt aan een loopstation. Het is een niemendalletje — mooi gepresenteerd, prachtig verpakt, maar uiteindelijk de muzikale versie van een spa-roosje op je hotelkussen: overbodig, maar aardig bedoeld.

Het klinkt alsof een robot met verlatingsangst probeert te verleiden. Traag, herhalend, bijna aandoenlijk. Maar het doet niks. Geen opbouw, geen breekpunt, geen reden om dit voor de tweede keer op te zetten — behalve als achtergrondmuziek bij een zwoele wijnreclame.

Cijfer: 6,2
Hitpotentie: 3,0 (zelfs je slimme speaker haakt halverwege af met: “Zeker weten?”)

Richard Ashcroft - Lover (Official Video)

Richard Ashcroft doet in Lover precies wat je verwacht: hij zingt alsof hij op een rots staat, zijn armen spreidt en het universum vraagt waarom liefde altijd zo moeilijk moet zijn. De stem is er nog. Het drama ook. Alleen de urgentie is een beetje op vakantie.

Het klinkt als een Verve B-kantje dat na twintig jaar alsnog uit de la is gehaald, afgestoft en in een net iets te dure studio opgenomen. En dat is geen belediging — het is gewoon precies wat het is: groots aangezette liefde, gedragen akkoorden, en Ashcroft die nog altijd denkt dat hij de laatste ware romanticus op aarde is. En misschien is hij dat ook.

De tekst is allesbehalve subtiel: “Lover, where did you go?” Geen poëzie, wel gevoel. Het is eerlijk, recht door zee, en je hoort dat hij het meent. Maar je mist net dat ene randje, dat rafelgevoel van Bittersweet Symphony, dat maakt dat je ook echt meegesleurd wordt. Nu kijk je vooral toe.

Cijfer: 7,4
Hitpotentie: 6,5 (voor fans van classic Britpop, radiostations die nog vertrouwen hebben in ballads, en mensen die hun liefde met hoofdletters schrijven)

FINK - What Would You Call Yourself (acoustic)

Fink doet hier wat Fink het best kan: zo min mogelijk doen, maar het maximaal laten voelen. What Would You Call Yourself (Acoustic) is geen nummer, het is een vraag in akkoorden. Geen opsmuk, geen ritmesectie die zich ermee bemoeit. Alleen een gitaar, een stem en de stilte tussen twee zinnen in.

De akoestische versie legt alles bloot. Geen trucjes, geen echo om achter te schuilen. Alleen die kenmerkende, warme stem die met een paar zinnen je hele identiteit aan het wankelen brengt. En dat op zo’n zachte toon dat je de klap pas later voelt.

De tekst is pijnlijk eerlijk en genadeloos eenvoudig. Wat zou je jezelf noemen? Geen antwoord, alleen de vraag. Alsof Fink het lied schrijft terwijl hij zelf nog zoekt. En ondertussen legt hij bij jou iets bloot wat je liever even laat liggen.

Muzikaal is het kaal en precies. Elke snaar, elke ademhaling telt. Het is geen oorwurm, maar een gedachte die blijft hangen.

Cijfer: 8,6
Hitpotentie: 6,0 (te subtiel voor de hitparade, maar perfect voor nachtritten, spiegelmomenten en mensen die liever fluisteren dan schreeuwen)

Skunk Anansie - "Shame" Official Visualizer

shame is Skunk Anansie in pure, ongefilterde vorm: een opgestoken middelvinger verpakt in een explosie van emotie. Skin zingt niet, ze bijt. Elke zin komt aan als een confrontatie die je liever ontwijkt, maar waarvan je weet dat die moet plaatsvinden. Dit is geen pop, dit is therapie met versterkers.

De riff is strak, duister en dreigend. De drums rammen alsof ze iemand willen wakker slaan. En de stem? Die is nog altijd een krachtcentrale vol pijn, woede en gecontroleerde wanhoop. “Shame” wordt hier geen gevoel, maar een wapen. Je hoort het, je voelt het, en je weet: dit is een nummer dat niet vraagt om aandacht — het eist het.

De tekst is vlijmscherp en pijnlijk relevant. Over schaamte, over schuld, over hoe snel we wegkijken als het ongemakkelijk wordt. Geen abstract geneuzel, maar directe taal, uitgespuugd in je richting met een klap erachteraan.

Cijfer: 8,5
Hitpotentie: 6,8 (te heftig voor de brave radio, perfect voor liveshows, donkere playlists en iedereen die klaar is met zwijgen)

Sparks - In Daylight (Official Lyric Video)

In Daylight is Sparks op hun meest ingetogen – wat nog altijd betekent dat er meer stijl, scherpte en absurditeit in zit dan in een gemiddelde carrière van een andere band. Geen theatrale uitspattingen dit keer, maar een soort elegante lichtvoetigheid. Alsof ze een dagboek citeren dat ze niet helemaal serieus nemen, maar tóch hebben meegenomen op tour.

De melodie is vriendelijk, bijna pop. Ron Mael houdt de productie strak, maar laat het ademen. Russell zingt alsof hij over iets moois praat, maar ondertussen weet dat het morgen weer misgaat. Die typische Sparks-ironie: alles glanst, maar ergens voel je dat de vloer kan breken.

De tekst is ambigu. Daglicht staat hier niet voor hoop, maar voor het ongemak van zichtbaar zijn. Want wat gebeurt er als je niet meer kunt schuilen in het donker? Juist — dan wordt het pas écht spannend. En dat zingen ze met een glimlach die net iets te dun is om geruststellend te zijn.

Cijfer: 8,4
Hitpotentie: 6,6 (voor luisteraars met hersens én humor, en iedereen die weet dat je in daglicht ook perfect kunt verdwalen)

THESE NEW PURITANS - CROOKED WING (OFFICIAL AUDIO)

crooked Wing is geen liedje. Het is een sfeer die langzaam uit een kelder komt kruipen en besluit je woonkamer niet meer te verlaten. These New Puritans doen waar ze goed in zijn: ongemakkelijk mooie muziek maken die je ziel uitrekt, terwijl je jezelf afvraagt of je wel in de stemming bent voor dit soort intensiteit. Spoiler: dat ben je nooit, maar het werkt toch.

De zang klinkt alsof hij net wakker is geworden uit een nachtmerrie, maar nog even blijft liggen. De percussie sleept. De synths klinken als verkreukeld koper. Alles is gedempt, duister, gecontroleerd onrustig. Alsof een kraai met een gebroken vleugel zich ritmisch door je onderbewustzijn probeert te wurmen.

De tekst blijft zoals altijd mysterieus. Geen refrein om mee te zingen, geen couplet om op te bouwen. Alleen fragmenten, flarden, een soort poëtische ademhaling. Dit is kunst. Geen pop.

Cijfer: 8,3
Hitpotentie: 4,8 (veel te complex voor de radio, maar goud voor de nachtelijke luisteraar, filmcomponisten in opleiding en iedereen met een fascinatie voor het ongemakkelijke)

DIIV - Return of Youth

Return of Youth is shoegaze zoals shoegaze bedoeld is: melancholisch, overstuurd, en vol nostalgie naar een tijd die waarschijnlijk nooit zo mooi was als je denkt. DIIV maakt muziek alsof ze hun jeugd proberen terug te vinden in een vergeten repetitiekelder — met veel galm, weinig licht, en een stem die klinkt alsof hij liever in bed was gebleven.

Vanaf de eerste seconde: ruis, gitaarmuren, en drums die net iets te ver weg klinken om urgent te zijn. Maar dat hoort zo. Want dit is muziek die zich niet opdringt. Het is er. Het zwelt aan. Het blijft hangen. En het vergeet opzettelijk een climax, omdat het daar te moe voor is.

De tekst blijft vaag, zoals altijd bij DIIV. Zinnen komen voorbij als mistflarden, met woorden als “light”, “falling” en “never the same”. Wat het precies betekent? Geen idee. Wat het doet? Best veel, als je je eraan over durft te geven.

Cijfer: 8,0
Hitpotentie: 6,0 (voor de alternatieve melancholici, festivalgangers in slow motion en iedereen die weet dat je de jeugd wel kunt terughalen — maar niet zonder ruis)

Sebastian Schub - Be Still (Lyric Video)

be Still is een nummer waarin niets gebeurt — en dat is precies waarom het raakt. Sebastian Schub zingt met een stem die klinkt alsof hij net een nacht heeft doorgeslapen op een emotionele vloerbedekking. Warm, rauw en een tikje vermoeid op de best mogelijke manier.

De piano wiegt. De gitaar tikt mee. De sfeer is alsof iemand je zachtjes tot rust dwingt terwijl de wereld buiten nog steeds brandt. Schub zegt: “Wees stil.” En voor een keer luister je. Want het is geen bevel, het is een uitnodiging.

De tekst is eenvoudig, maar je voelt dat er meer onder zit. Dit is niet het soort singer-songwriter-gefluister waarbij iemand z’n dagboek op muziek heeft gezet. Dit is gecontroleerde kwetsbaarheid. Puur zonder pathetisch te worden. En zeldzaam eerlijk.

Muzikaal doet het denken aan Ben Howard vóór hij experimenteel ging, of Hozier zonder gospel. Intiem, maar met ruggegraat. Geen poespas. Alleen gevoel.

Cijfer: 8,6
Hitpotentie: 7,1 (voor de late luisteraar, de stille playlist, en iedereen die de pauzeknop in z’n hoofd even nodig heeft)

Hurts, Purple Disco Machine - Wonderful Life '25 (Official Video)

Sommige dingen moet je gewoon met rust laten. De originele Wonderful Life van Hurts uit 2010 was al glimmend verdriet op hakken: kil, emotioneel en stijlvol op een manier die alleen Britten begrijpen. Maar in 2025 besloten ze het te upgraden met een beat, een glitterlaag en een pompende remix-jas. En dat had niet gehoeven.

Purple Disco Machine doet wat hij altijd doet: hij zet er een strakke disco-onderlaag onder, draait het tempo iets op en poetst alles glad tot het glanst als een autoshowroom. Alleen jammer dat de melancholie nu als eerste gesneuveld is. Waar het origineel nog iets zei over hoop en wanhoop tegelijk, roept deze versie vooral: “Proost, dit klinkt als iets dat in Zara draait op zaterdagmiddag.”

Het werkt dus net niet. Het klinkt alsof iemand de tranen uit het nummer heeft geautotuned. En Hurts zingt nog wel zijn best — maar de urgentie is weg. De pijn is verdwenen. Wat overblijft is een dansbare leegte.

Cijfer: 5,2
Hitpotentie: 7,6 (clubs, festivals, poolparty’s — zeker. Maar niemand vraagt achteraf welk nummer dit ook alweer was)

Love Spells - The Illness (Official Audio)

The Illness is geen nummer dat je beluistert. Het is er één dat je ondergaat. Love Spells bouwt een klanklandschap van donkere synths, trage beats en ijle vocalen die klinken alsof ze opgenomen zijn in een kamer waar de tijd stilstaat. Dit is geen popsong. Dit is een toestand. Een sluimerend virus in muziekvorm.

De sfeer is bedrukkend, maar prachtig. De zang is fragiel en emotieloos op precies de juiste manier — alsof iemand zijn verdriet zo vaak herhaald heeft dat het intussen routine is geworden. De tekst is mysterieus en ongrijpbaar: het gaat over ziekte, over afstand, over iets dat stuk is gegaan in stilte.

Muzikaal doet het denken aan een duistere kruising tussen Grouper en The xx met een beetje Fever Ray in bedrukte stemming. Alles echoot, alles vertraagt. Alsof de wereld één grote hoofdpijn is — en dit de soundtrack.

Cijfer: 8,2
Hitpotentie: 5,4 (te somber voor de radio, maar onweerstaanbaar voor liefhebbers van post-pop, minimal wave en nachtelijke introspectie op standje eenzaamheid)

Aether Speaker - That’s For The Nosebleed (official video)

that’s For The Nosebleed klinkt als een dreigend echoënd ruimteschip dat langzaam landt op een festival waar niemand is komen opdagen. Aether Speaker gooit hier shoegaze, industrial en post-punk in een blender zonder de deksel erop – het resultaat is rommelig, donker en verslavend.

De gitaren zijn modderig, de baslijn gromt, en de stem is een soort vermoeide waarschuwing in slow motion. Denk: A Place To Bury Strangers met een kater en een deadline. Het nummer sleept, schraapt en zuigt je langzaam een trage wervel in. En ja, het voelt soms alsof je op de achterste rij zit van iets veel te groots — precies daarboven, waar de titel op doelt.

De tekst? Moeilijk te verstaan, maar je hóórt dat er frustratie in zit. En een soort apathie waar net nog elektriciteit in gloeit. Dit is geen meezingliedje. Dit is een muur waar je niet omheen kunt. En waar je, als je blijft staan, ineens de schoonheid in ziet.

Cijfer: 8,0

Hitpotentie: 4,9 (te schurend voor de massa, perfect voor nachtelijke luisteraars, gitaarfetisjisten en mensen die het niet erg vinden om hun muziek te voelen als schuurpapier)

Sparks - Don't Dog It (Official Lyric Video)

Don’t Dog It is zo’n nummer waarvan je bij de eerste klanken al weet: dit kan alleen Sparks zijn. Een beat die klinkt als een robot met ADHD, een tekst die ergens tussen dadaïsme en slapstick balanceert, en een refrein dat zichzelf schijnbaar niet serieus neemt — en daardoor juist blijft hangen.

Russell Mael zingt weer alsof hij het script van een sciencefictionmusical gevonden heeft op de parkeerplaats van een IKEA. Ron Mael tikt, knipt en programmeert er ongenadig op los. Het resultaat: een song die nergens logisch is, en precies dáárom werkt.

De tekst is een raadsel verpakt als bevel: Don’t dog it. Niet treuzelen? Geen excuses? Of gewoon een verwijzing naar een hond die iets heeft laten liggen in je voortuin? Niemand weet het. Sparks weet het waarschijnlijk ook niet. En het maakt allemaal niets uit.

Muzikaal stuitert het. De synths klinken als speelgoed, de melodie als een computergame uit 1983, en toch voelt het strak. Je denkt: “Dit slaat nergens op.” En dan: “Maar ik wil het nog een keer horen.”

Cijfer: 8,4
Hitpotentie: 6,1 (voor fans van absurd poptheater, mensen met een voorliefde voor verwarring, en iedereen die genoeg heeft van brave muziek met betekenis)

Deary - I Still Think About You (Official Video)

Still Think About You klinkt alsof iemand Slowdive, Cocteau Twins en een doos oude brieven in een mistmachine heeft gegooid. De stem zit ergens ver weg, in de verte, achter een muur van galm en gitaarlagen. En toch is het precies duidelijk waar het over gaat: blijven hangen. In iemands hoofd. Of hart. Of erger: beide.

Deary laat niets aan toeval over in hun sfeer: alles ademt nostalgie, verlangen en dat typische “het is voorbij maar ik weet het nog niet helemaal zeker”-gevoel. De gitaren cirkelen als een zachte storm, de drums zijn traag maar standvastig, en de vocalen klinken alsof ze gezongen worden in een droom waar je liever niet uit wil.

De tekst – zo simpel dat het pijn doet: I still think about you. Geen opsmuk. Geen excuses. Alleen de constatering. En daardoor: raak. Want soms is een zin genoeg. En de rest lost op in galm.

Cijfer: 8,3
Hitpotentie: 6,6 (voor shoegazers, ex-geliefden, regenwandelaars en iedereen die liever wegkijkt dan vooruit)

Love Spells - Bones And All (Official Music Video)

Bones And All is het soort nummer dat langzaam in je kruipt — niet als een hit, maar als een gif dat lekker ruikt. Love Spells klinkt alsof ze met één hand over je wang streelt, terwijl de andere al je zwakke plekken in kaart brengt. Dit is geen liedje, dit is een fluistering met lippenstift op.

De sound is traag, zwoel en licht dreigend. Alsof Mazzy Star en Portishead een ritueel begonnen zijn in een verlaten motelkamer. De stem is zacht, maar met onderliggende honger. Een soort melancholische verleiding waarbij je weet dat het fout gaat, maar toch blijft hangen.

De tekst spreekt van overgave, van alles willen — bones and all. Niks half, niks veilig. En juist daardoor schuurt het lekker. Het is sensueel zonder plat te worden, poëtisch zonder pretentieus, en dreigend zonder dat er een gitaar hoeft te gillen.

Het enige minpunt: het blijft iets te keurig in zijn eigen sfeer hangen. Je verlangt naar een uitbarsting die niet komt. Maar misschien is dat juist de kracht.

Cijfer: 8,1
Hitpotentie: 6,2 (voor nachtdieren, liefhebbers van duistere romantiek, en mensen die hun liefdesverdriet liever onder een fluwelen deken verpakken)

Tom Odell - Don't Cry, Put Your Head On My Shoulder (Official Music Video)

Tom Odell heeft opnieuw een nummer geschreven dat klinkt als een warme hand op je rug op precies het juiste moment. Don’t Cry, Put Your Head On My Shoulder is troost in muziek gegoten. Pianoklanken glijden zacht, zijn stem wiegt tussen geruststellend en breekbaar, en de hele productie ademt: “Het komt goed, al weet ik ook niet precies wanneer.”

De tekst is rechttoe rechtaan. Geen diepzinnige metaforen, geen artistieke bochten. Gewoon: huil maar niet, leun maar tegen me aan. En dat is zowel de kracht als de zwakte. Het is prachtig. Maar ook veilig. Alsof iemand een doos tissues in een melodie heeft veranderd, maar vergat om er ook een rafelrandje aan te laten zitten.

Toch: je luistert. Je voelt. Je zwijgt. En je weet — dit wordt gedraaid op begrafenissen, bij huilende koppels op zondagavond en in series waarin iemand door de regen rent met een kapotte paraplu en een gebroken hart.

Cijfer: 7,8
Hitpotentie: 8,4 (ideaal voor hitgevoelige troostzoekers, TikTok-compilaties van tranen in slow-motion, en iedereen die soms liever luistert dan praat)

mark william lewis - Tomorrow is Perfect

tomorrow is Perfect klinkt alsof iemand halverwege een wandeling plotseling is gaan mijmeren over de toekomst — en daar per ongeluk een lied van maakte. Mark William Lewis zingt met een stem die zacht duwt, niet trekt. Alsof hij je hand vasthoudt terwijl je samen naar de horizon kijkt en zegt: "Straks wordt het beter, echt."

De sound is warm, akoestisch, en vriendelijk. Ergens tussen indiefolk en americana in, zonder ooit te hard z’n best te doen. Denk aan een mix van José González en Damien Jurado, maar dan met net iets meer zonlicht en minder zelfmedelijden.

De tekst is eenvoudig, bijna naïef. Maar in tijden van ironie is dat precies waarom het binnenkomt. Want wie durft er nog gewoon te zeggen dat morgen mooi wordt? Lewis wel. En dat siert hem.

Cijfer: 8,0

Hitpotentie: 6,3 (voor mensen die playlists zoeken met titels als "optimisme op dinsdag" of "lichtjes in m’n hoofd, maar niet dronken" – geen hit,

Elbow - Dis-Graceland 463-465 Bury New Road (Official Audio)

Dis-Graceland 463-465 is Elbow op z’n melancholisch best: een langzaam zinkend schip dat ondertussen nog net een fles wijn opentrekt en zegt: “Het is goed zo.” Guy Garvey zingt met die kenmerkende fluisterbrom over een plek die ooit thuis was, maar nu niet meer. Een adres waar herinnering en spijt de post niet meer komen ophalen.

De tekst is poëtisch, weemoedig, en typisch Elbow: je hoort hem bijna de muren beschrijven, de vloerkleden, het vergeelde behang van de emotionele puinhoop. Muzikaal is het ingetogen, maar rijk. Geen bombast, wel laag op laag op laag. Een baslijn die sleept. Strijkers die fluisteren. En drums die klinken als voetstappen in een lege gang.

Het is geen single. Geen radiohit. Maar het is een meesterlijke sfeertekening. Zoals alleen Elbow dat kan: groots klinken zonder groot te doen. Een liedje dat je niet opzet voor de gezelligheid, maar voor de bevestiging dat verdriet soms prachtig mag zijn.

Cijfer: 8,4
Hitpotentie: 5,8 (voor trouwe fans, wandelaars in de regen, en iedereen die ooit een huis verliet waar zijn hoofd nog woonde)

RECORD OF THE WEEK : Eefje de Visser - Onomkeerbaar

onomkeerbaar is een nummer dat niet schreeuwt om aandacht, maar het toch krijgt. Omdat het iets doet. Omdat het ergens landt. Eefje de Visser zingt met haar bekende helderheid over het punt waar dingen breken, zonder dat je ze stuk hoort gaan. Alles klinkt alsof het stil is gezet, maar ondertussen beweegt het keihard onder je huid.

De muziek is subtiel. Lome beats, elegante synths, haar stem als een fluistering die je niet kúnt negeren. Alles klopt. En dat maakt het gevaarlijk mooi. Want je denkt dat het klein is, maar het groeit. Als je het drie keer hoort, denk je: dit zou zomaar een klein hitje kunnen worden. Niet op Qmusic. Wel op playlists met namen als "Moderne Melancholie", "Laatste trein naar huis" of "Emotionele schade, maar dan in stijl."

Cijfer: 8,7

Hitpotentie: 7,2 (voor fans van Luwten, Wende, en iedereen die begrijpt dat je ook hard kunt raken zonder decibellen)

Robbie Williams - Rocket (Official Video)

Rocket is Robbie Williams zoals je hem kent: charmant, groot gebaar, en altijd nét iets te overtuigd van zijn eigen genialiteit. Het klinkt als een poging tot comebackhit, maar dan geschreven door iemand die vooral terugverlangt naar de tijd dat hij het nog zonder ironie over zijn "angel" had.

Muzikaal zit het ergens tussen retro-glamrock en stadionpop met een knipoog. De productie is gelikt, de refreinen bombastisch, en natuurlijk gooit Robbie er weer zinnen in die klinken als grapjes waarvan je niet weet of je mag lachen. “I’m a rocket, baby” – het zou uit een reclame voor energiedrank kunnen komen.

Hij zingt nog steeds goed, daar niet van. Maar het voelt meer als performance dan als muziek. Alsof hij op een zilveren sokkel staat te roepen: “Kijk mij nog eens een raket zijn!” terwijl de rest van de ruimte al met iets anders bezig is.

Cijfer: 6,2
Hitpotentie: 7,0 (voor fans van het eerste uur, radiozenders die Robbie in rotatie houden, en mensen die bij elk uptempo nummer automatisch denken dat het een banger is)

INDIE TOP 20 WEEK 21

NDIE TOP 20 – WEEK 21

1. PULP – Spike Island (vorige week 1)
Jarvis blijft op z’n troon, met galmende maatschappijkritiek en dansbare wanhoop. Dit is geen comeback, dit is bewijs.

2. SUFJAN STEVENS – Death With Dignity (demo) (vorige week 4)
Nog altijd breekbaar, nog altijd onweerstaanbaar. De demo die je liever niet te vaak hoort, omdat het te veel doet.

3. YUNGBLUD – Hello Heaven Hello (vorige week 3)
Hij blijft staan, schreeuwend in zijn glitterjas. Theatraal? Zeker. Maar je gelooft hem.

4. ELBOW – Sober (vorige week 5)
Groeit elke week. Garvey klinkt nuchter, maar zingt als een man die net een biografie afsluit.

5. SAM FENDER – Little Bit Closer (vorige week 6)
De Bruce Springsteen van Tyneside levert opnieuw. Tussen schreeuw en fluistering in.

6. MATT BERNINGER – Inland Ocean (vorige week 7)
Melancholie als kunstvorm. Berninger morrelt aan de ziel alsof het een oude jas is.

7. THE PALE WHITE – Final Exit (vorige week 2)
Zakking, maar niet omdat het slechter is. Eerder omdat de rest ineens beter is.

8. FONTAINES D.C. – Before You I Just Forget (vorige week 9)
Nog altijd messcherp en rokerig van sfeer. De Ierse apathie heeft zelden zo goed geklonken.

9. PEARL JAM – Future Days (vorige week 12)
De zachte, oudere broer van hun rauwere werk. Een fluisterliedje met rimpels.

10. INDOCHINE – L’Amour Fou (vorige week 13)
Dramatisch en over de top. Maar het blijft werken. De clip is nog altijd goud.

11. HAIM – Down To Be Wrong (vorige week 10)
Geen beweging, maar dat is niet erg. Soms moet je gewoon even blijven staan in de zon.

12. LANA DEL REY – Henry, Come On (vorige week 11)
Nog steeds smachtend op de stoeprand van haar eigen drama. Lana doet Lana.

13. SUFJAN STEVENS – Mystery of Love (demo) (vorige week 8)
Zakt wat weg, maar verliest nooit aan schoonheid. Demo's als deze schrijven geen geschiedenis, ze fluisteren 'm.

14. BASHT. – Burn (vorige week 14)
Stabiel brandend. Geen uitslaande brand, maar wel een die blijft gloeien.

15. HAUTE & FREDDY – Shy Girl (vorige week 15)
Zwoel, speels, en nog steeds op het randje van zomerhit.

16. SPARKS – My Devotion (vorige week 17)
Absurdistisch eerbetoon aan zichzelf. Ze blijven geniaal ongemakkelijk.

17. THE HORRORS – LA Runaway (vorige week 20)
Groeit als een nachtrit die je niet wist dat je nodig had. Neon en nostalgie in balans.

18. SUEDE – Disintegrate (nieuw)
Brett Anderson zingt alsof de wereld afbrokkelt met stijl. Dromerig verval op z'n best.

19. NATION OF LANGUAGE – Inept Apollo (nieuw)
Een 80’s synthtrip die fris klinkt, retro voelt, en niet loslaat.

20. THESE NEW PURITANS – A Season In Hell (vorige week 16)
Zakt, maar zakt met klasse. Nog steeds een klankgedicht in de vorm van onrust.

---

1.1 PULP - Spike Island *

2.4 SUFJAN STEVENS - Death With Dignity(demo)

3.3 YUNGBLUD -Hello Heaven Hello

4.5  ELBOW - Sober  

5.6 SAM FENDER - Little Bit Closer 

6.7 MATT BERNINGER-Inland Ocean 

7.2  THE PALE WHITE -Final Exit

8.9 FONTAINES DC- Before You I Just Forget

9.12 PEARL JAM - Future Days

10.13 INDOCHINE - L'Amour Fou

11.10 HAIM -Down To Be Wrong

12.11 LANA DEL REY - Henry, come on *

13.8 SUFJAN STEVENS - Mystery of Love (demo)

 14.14 BASHT.- Burn

15.15  HAUTE & FREDDY- Shy Girl 

16.17 SPARKS - My Devotion

17.20 THE HORRORS - LA Runaway

18.-- SUEDE -Disintegrate 

19.-- NATION OF LANGUAGE - Inept Apollo

20.16 THESE NEW PURITANS - A Season In Hell