U2 – Silencio
★★★ – Vijftig jaar U2, negen jaar wachten op nieuw werk… en dan krijg ik dit?
Nieuwe muziek van U2 blijft voor mij een gebeurtenis.
Dat is nu eenmaal zo.
Ik ken deze band te lang om bij een nieuwe single achteloos op play te drukken. Zodra Larry Mullen Jr., Adam Clayton, The Edge en Bono weer samen op een nieuwe opname staan, verwacht ik iets.
Misschien is dat oneerlijk.
Maar U2 heeft die verwachtingen zelf veroorzaakt.
En daarom valt Silencio me tegen.
Niet verschrikkelijk.
Niet gênant.
Eigenlijk is dat juist het probleem.
Het is vooral te gewoon.
Na negen jaar wachten op een U2-album wil ik niet na 2 minuten en 35 seconden denken: nou ja, aardig.
Ik wil iets voelen.
Muzikaal probeert U2 hier terug te gaan naar een directere energie. De band noemt zelf vroege surf-punk als inspiratie en dat hoor ik. Larry drumt strak en droog, Adam legt daar een stevige bas onder en The Edge gebruikt zijn gitaar veel hoekiger dan in het klassieke U2-geluid.
Op papier klinkt dat interessant.
Maar tijdens het luisteren mis ik iets fundamenteels:
spanning.
Luister naar de beste U2-nummers en bijna altijd gebeurt er iets met de dynamiek. Larry en Adam zetten een fundament neer. The Edge legt daar een gitaarpatroon overheen. Bono komt binnen. En vervolgens begint zo'n nummer langzaam te groeien.
Niet noodzakelijk harder.
Wel groter.
Bij Silencio blijft de motor draaien, maar we komen nauwelijks van onze parkeerplaats.
De drums zijn goed.
De bas is goed.
De gitaar is goed.
Bono zingt prima.
En tóch ontstaat er voor mij geen magie.
Het refrein mist een melodische haak die onmiddellijk in mijn hoofd blijft zitten. The Edge krijgt nergens het moment waarop zijn gitaar het nummer openbreekt. Adam Clayton speelt functioneel, maar ik mis die baslijn die ineens een tweede melodie onder het nummer legt.
En Bono?
Daar zit misschien mijn grootste teleurstelling.
Ik hoef helemaal niet dat de man op zijn 66ste nog probeert te zingen alsof het 1987 is. Juist niet. Zijn oudere stem heeft karakter.
Maar gebruik dat dan.
Laat hem schuren.
Laat hem breken.
Laat één zin binnenkomen alsof hij hem móét zingen.
Hier hoor ik vooral Bono die een U2-single zingt.
Dat is iets anders.
En dan die lengte.
2:35.
Normaal zou ik roepen: veel te kort!
Bij Becks Failed Words wilde ik bijvoorbeeld dat hij na de laatste noot gewoon nog drie minuten achter die piano bleef zitten.
Bij Silencio heb ik dat totaal niet.
Het nummer stopt en ik denk:
was dit het?
Au.
Want dit is U2.
Een band die mij heeft geleerd dat vier muzikanten samen iets kunnen maken wat veel groter klinkt dan vier losse instrumenten.
Bij Silencio hoor ik vooral die vier losse onderdelen.
De Alternatieve Muziekman zegt
Misschien ben ik kritischer op U2 dan op een onbekende band.
Natuurlijk ben ik dat.
Van een band met deze geschiedenis verwacht ik meer dan een degelijk nummer met een aardige groove.
Ik verwacht een reden om morgen opnieuw op play te drukken.
Die hoor ik hier nog onvoldoende.
Gelukkig is Silencio maar één voorproefje van Carnaval De Luz. Eén nummer bepaalt geen heel album en experimenteren mag van mij altijd.
Sterker nog: graag.
Maar experimenteren is niet automatisch hetzelfde als spannend zijn.
Silencio is kort, direct en energiek.
Maar voor mij vooral:
U2 op halve kracht.
★★★☆☆ 3/5
Cijfer: 6,5/10
Larry Mullen Jr.: ⭐⭐⭐⭐
Adam Clayton: ⭐⭐⭐½
The Edge: ⭐⭐⭐½
Bono: ⭐⭐⭐
Energie: ⭐⭐⭐⭐
Melodie: ⭐⭐⭐
Dynamiek: ⭐⭐½
Emotie: ⭐⭐½
Kippenvel: ⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐
INDIE TOP 20-potentie: ⭐⭐⭐
Het nummer heet Silencio. Het probleem is niet de stilte aan het einde. Het probleem is dat ik tijdens het nummer al zit te wachten op het moment waarop U2 eindelijk écht van zich laat horen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten