Black Doldrums – Waiting
Mijn zwakke plek gevonden. En ze drukken er ook nog lekker hard op.
Nou, bedankt Black Doldrums.
Ik probeer iedere dag keurig objectief naar nieuwe muziek te luisteren. Niet te snel oordelen. Instrumenten analyseren. Productie beoordelen. Kijken of een nummer werkelijk iets toevoegt.
En dan komt Waiting voorbij.
Objectiviteit binnen ongeveer twintig seconden verdwenen.
Want Black Doldrums heeft blijkbaar ergens mijn muzikale gebruiksaanwijzing gevonden.
Donkere postpunk?
✔️
New wave?
✔️
Galmende gitaren?
✔️
Synthesizers?
✔️
Melancholie?
✔️
Een ritme waardoor je ondanks alle somberheid toch wilt bewegen?
Ook al.
Dit is gevaarlijk terrein.
Black Doldrums komt uit Londen en beweegt al langer tussen gothic rock, postpunk en psychedelische duisternis. Op het komende derde album Repetition Compulsion worden daar nadrukkelijk analoge synthesizers, met chorus doordrenkte gitaren en stuwende ritmes aan toegevoegd.
En bij Waiting valt dat allemaal heerlijk op zijn plaats.
De bas en drums vormen de motor. Niet ingewikkeld, wel hypnotiserend. Ze blijven doorduwen terwijl de gitaren eromheen een soort donkere mist optrekken.
En juist die gitaren zijn belangrijk.
Ze staan niet vooraan om een ouderwetse rocksolo af te leveren. Ze creëren ruimte. Galm. Schaduw. Soms lijkt een akkoord langer in de lucht te blijven hangen dan eigenlijk mogelijk is.
Daar komen de synthesizers bij.
Niet als vrolijk jaren-tachtigversiersel, maar als extra laag kou.
En dan krijg ik natuurlijk dat onvermijdelijke gevoel.
The Cure.
Een beetje vroege New Order.
Een donkere club in 1982.
Misschien zelfs een klein stukje Editors voordat Editors arena's ging vullen.
Maar Black Doldrums klinkt niet alsof ze op een verkleedfeestje als jaren-tachtigband zijn verschenen. Dat is belangrijk. De productie heeft genoeg gewicht en diepte om dit duidelijk in het heden te houden.
Het knappe is vooral de combinatie van donkerte en melodie.
Dat is precies mijn zwakke plek.
Alleen donker zijn is makkelijk. Zet een synthesizer in mineur, trek zwarte kleding aan en kijk boos naar een betonnen muur.
Klaar.
Maar donkere muziek maken waar ook een melodie in zit die ik onmiddellijk opnieuw wil horen, dat is een stuk moeilijker.
Black Doldrums kan dat.
Het komende album sluit volgens de band een trilogie af over identiteit, herinnering en menselijke verbondenheid. Repetition Compulsion telt elf nummers en Waiting staat als derde nummer op de plaat.
Dat album staat bij mij na dit nummer dus genoteerd.
Met dikke zwarte stift.
De Alternatieve Muziekman zegt
Hier kan ik weinig tegen beginnen.
Waiting zit precies op het kruispunt waar mijn favoriete muziek woont: postpunk, new wave, darkwave, melancholie en melodie.
Het schuurt.
Het zweeft.
Het dreigt.
En ondertussen zit er gewoon een verdomd lekkere song onder.
Daar gaat mijn objectiviteit weer.
★★★★★ – 5/5
Cijfer: 9,5/10
Postpunk: ⭐⭐⭐⭐⭐
Bas & ritme: ⭐⭐⭐⭐⭐
Gitaren: ⭐⭐⭐⭐⭐
Synths: ⭐⭐⭐⭐½
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Donkere-club-in-1982-factor: ⭐⭐⭐⭐⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
INDIE TOP 20-potentie: ⭐⭐⭐⭐⭐
Het nummer heet Waiting. Dat is inmiddels vooral wat ik ga doen tot 13 november. Black Doldrums heeft mijn zwakke plek gevonden — en het vervelende is dat ze nu precies weten waar ze de volgende keer weer moeten drukken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten