Heather Nova – In The Path of Hurricanes
Kijk John Oates, zó kan het dus ook. Een late-zomersingle die ademt, beweegt en vooral niet is gladgestreken
Na John Oates – Goodnight Or Goodbye had ik blijkbaar even een muzikaal schoonmaakmiddel nodig.
En gelukkig komt Heather Nova langs.
In The Path of Hurricanes.
Kijk John, Heather heeft het begrepen.
Geen Amerikaanse pop die zo glad gepolijst is dat je er vanaf glijdt. Geen achtergrondkoortje dat alles nog even extra netjes inpakt. Heather Nova doet iets wat eigenlijk veel eenvoudiger klinkt, maar moeilijker is:
sfeer maken.
En vanaf het begin zit die sfeer goed.
Dit is voor mij een echte last-summer-sound. Niet het uitbundige hoogzomergevoel van juli, wanneer iedereen doet alsof het leven permanent uit barbecue, terras en 27 graden bestaat.
Nee.
Dit is begin september.
De zon staat lager.
's Avonds wordt het eerder donker.
Je kunt nog buiten zitten, maar ineens denk je: waar ligt mijn vest eigenlijk?
En precies dáár woont dit nummer.
De nieuwe single verscheen op 5 september en is de derde voorbode van Heather Nova's komende album The Orchard, dat op 30 oktober 2026 via V2 Records verschijnt. De plaat telt twaalf nummers en In The Path of Hurricanes staat als derde track op het album.
Maar interessanter is waarover ze zingt.
Heather Nova groeide op in Bermuda, waar orkanen geen abstract natuurverschijnsel uit het achtuurjournaal zijn. Ze gebruikt die dreiging hier als metafoor voor aantrekkingskracht en verliefdheid: je voelt dat iets je meesleept, maar weet tegelijkertijd niet helemaal of die gevoelens wederzijds zijn.
Je weet dat er een storm aankomt.
En toch blijf je staan.
Dat is een mooi beeld.
Muzikaal zit er bovendien opvallend veel beweging in.
Dit is geen Heather Nova die alleen met een akoestische gitaar op een kruk gaat zitten en vervolgens vier minuten heel mooi kwetsbaar doet.
De drums duwen.
De gitaren geven het nummer vaart.
Daarboven blijft die herkenbare stem zweven.
Er zit zelfs iets van The War on Drugs in die voortrollende, atmosferische productie — een vergelijking die ook rond de release zelf wordt gemaakt.
En dat werkt.
Want Heather Nova's stem heeft van zichzelf al iets etherisch. Wanneer je daar een breed, bewegend muzikaal landschap onder legt, krijg je ineens dat heerlijke gevoel van een autorit zonder haast.
Raam een stukje open.
Septemberlucht naar binnen.
Laatste zomerzon.
Nog even vasthouden.
De Alternatieve Muziekman zegt
Dit vind ik dus heel mooi.
Niet spectaculair in de betekenis van: na dertig seconden ontploft de halve studio.
Gelukkig niet.
Het nummer groeit juist door zijn warmte en natuurlijkheid.
Dat belooft trouwens iets voor The Orchard. Heather nam het album in Londen op met producer Tim Bran, die onder meer bekend is van zijn werk met London Grammar. Heather omschrijft de plaat als emotioneel diep, maar uiteindelijk vooral gericht op hoop, licht en mogelijkheden.
London Grammar?
Nou, dan heb je natuurlijk onmiddellijk mijn aandacht.
En In The Path of Hurricanes versterkt die nieuwsgierigheid alleen maar.
Het is volwassen popmuziek zonder oubollig te worden. Sfeervol zonder weg te zweven. Melancholisch zonder zichzelf zielig te vinden.
En vooral:
niet glad.
Sorry John Oates, ik begin er alweer over.
Maar het verschil is gewoon te mooi.
Bij Goodnight Or Goodbye keek ik na twee minuten op de klok.
Bij Heather Nova kijk ik naar buiten en denk:
jammer dat de zomer bijna voorbij is.
Dat is wat muziek kan doen.
★★★★½ – 4,5 van de 5 sterren
Cijfer: 9,3/10
Heather Nova-stem: ⭐⭐⭐⭐⭐
Late-zomergevoel: ☀️☀️☀️☀️☀️
Sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐
Melancholie: ⭐⭐⭐⭐½
The War on Drugs-factor: ⭐⭐⭐⭐☆
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐⭐⭐
Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴🔴½
Verwachting voor The Orchard: ⭐⭐⭐⭐⭐
In The Path of Hurricanes klinkt als die laatste warme avond waarop je nog één keer buiten blijft zitten, terwijl je eigenlijk al weet dat de herfst eraan komt. Heather Nova probeert de zomer niet tegen te houden. Ze maakt het afscheid gewoon een stuk mooier.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten