THE NOW – Drug
Tja… ik weet het niet. Er zit van alles in, behalve dat ene waardoor ik meteen nóg een keer op play wil drukken
Soms is mijn oordeel over een nieuw nummer na twintig seconden klaar.
Geweldig.
Of:
volgende.
En dan heb je Drug van de Welshe band The Now.
Daar zit ik dus een beetje naar te luisteren met het muzikale equivalent van een opgetrokken wenkbrauw.
Tja… ik weet het niet.
En misschien is dat meteen de beste recensie van het nummer.
Want slecht is Drug absoluut niet. The Now bestaat uit Shane Callaghan, Callum Bromage, Will Scott en bassist Leon O'Leary en komt uit Zuid-Wales. Drug verscheen op 21 juli 2026, duurt een keurige 3:08 en wordt ook de tiende track op hun tweede album Moments in Motion, dat op 27 oktober verschijnt.
Kijk, dat begint allemaal prima.
En het nummer zelf ook.
Er zit een stevige groove in. Een lekkere bas. De zang heeft voldoende kracht en het refrein probeert zich behoorlijk nadrukkelijk in je hoofd te nestelen.
The Now heeft bovendien bewust een andere richting gekozen. Waar debuutalbum Too Hot To Handle meer vanuit traditionele rock werd opgebouwd, moet Moments in Motion veel ritmischer en dansbaarder worden. De band haalt daarbij zelfs de groove van Prince, Michael Jackson en ABBA aan als inspiratie.
Nou.
Dan heb je mijn aandacht.
Maar waar blijft de verslaving?
En daar zit voor mij nou juist het probleem.
Een nummer dat Drug heet en gaat over een relatie die tegelijkertijd verslavend én vernietigend is, zou mij eigenlijk muzikaal ook een beetje moeten vergiftigen. De band gebruikt beelden van verslaving, verlangen en afkickverschijnselen om die giftige relatie te beschrijven.
Ik wil dus iets horen waarvan ik denk:
verdorie, nóg een keer.
Dat gebeurt niet helemaal.
Het is pakkend.
Het is professioneel.
Het beweegt lekker.
Er zit zelfs iets funky in dat ik best aantrekkelijk vind.
Maar tegelijkertijd hoor ik ook een behoorlijk gepolijste Britse rockproductie. Alles staat precies waar het hoort te staan. Gitaar hier. Groove daar. Refrein op tijd. Zanger zet nog even aan.
En na 3:08 denk ik:
ja. Prima.
Dat is natuurlijk dodelijk wanneer een liedje Drug heet.
Een drug waarvan je na één keer denkt nou, was best aardig heeft commercieel gezien toch een probleem.
Misschien moet ik eraan wennen
Toch wil ik Drug niet te snel afschrijven.
Want er gebeurt wel degelijk iets interessants bij The Now. Hun nieuwe materiaal schuift duidelijk weg van rechttoe-rechtaan rock richting groove, funk en dansbare alternative rock. Bij recente optredens wordt juist die funkachtige kant van hun rock als kracht genoemd.
En misschien moet mijn oor daar gewoon even aan wennen.
De tweede luisterbeurt vond ik namelijk al iets beter dan de eerste.
De groove blijft meer hangen.
Het refrein eveneens.
Maar dat gevoel dat ik bij een echt geweldig nummer krijg — dat moment waarop je na afloop onmiddellijk opnieuw wilt beginnen — ontbreekt nog.
En dat is bij De Alternatieve Muziekman uiteindelijk de belangrijkste test.
De Alternatieve Muziekman zegt
Twijfelgeval.
En dat is helemaal niet erg.
Niet ieder nummer hoeft bij mij 4½ ster te krijgen omdat er toevallig een gitaar in zit en de band Brits is. Hoewel dat laatste normaal gesproken natuurlijk wel helpt.
Drug heeft voldoende kwaliteiten.
Goede groove.
Sterke productie.
Een aardig refrein.
En ik ben oprecht benieuwd naar Moments in Motion, want The Now probeert hoorbaar iets anders te doen dan de zoveelste Britse gitaarband.
Maar verliefd?
Nee.
Verslaafd?
Al helemaal niet.
Misschien kom ik hier over een week op terug en denk ik: waarom hoorde ik het niet meteen?
Voorlopig blijft mijn oordeel precies zoals het begon:
tja… ik weet het niet.
★★★½☆ – 3,5 van de 5 sterren
Cijfer: 7,4/10
Groove: ⭐⭐⭐⭐☆
Zang: ⭐⭐⭐⭐☆
Productie: ⭐⭐⭐⭐☆
Originaliteit: ⭐⭐⭐½☆
Refrein: ⭐⭐⭐½☆
Herluisterwaarde: ⭐⭐⭐½☆
Verslavingsfactor: ⭐⭐⭐☆☆
Hitpotentie: ⭐⭐⭐½☆
INDIE TOP 20-potentie: 🔴🔴🔴½⚪
THE NOW noemt het Drug. Ik heb het inmiddels een paar keer geprobeerd, maar van verslavingsverschijnselen is voorlopig geen sprake. Misschien maar goed ook.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten