Labrinth – I Want to Know What Love Is
Een perfect voorbeeld van een totaal niet noodzakelijke cover
Soms verschijnt er een cover en denk ik: ja, natuurlijk.
Een artiest pakt een bekend nummer, trekt het volledig uit elkaar en bouwt er iets nieuws van. Een andere sfeer, een onverwachte stem, vreemde elektronica, een compleet ander tempo.
Dan begrijp ik waarom je een klassieker opnieuw opneemt.
En soms verschijnt Labrinth met I Want to Know What Love Is.
Tja.
Het origineel van Foreigner uit 1984 is inmiddels zo bekend dat je bijna automatisch het grote refrein in je hoofd hoort zodra iemand alleen de titel noemt.
Dus Labrinth begint hier met een behoorlijke achterstand.
Niet omdat je van een klassieker moet afblijven. Integendeel. Van mij mag je alles coveren.
Maar dan moet je wel antwoord kunnen geven op één eenvoudige vraag:
Waarom?
En dat antwoord hoor ik hier onvoldoende.
Labrinth kan natuurlijk zingen. Daar ligt het probleem absoluut niet. Zijn stem heeft bereik, kracht en emotie. Hij probeert het nummer bovendien naar zijn eigen dramatische wereld te trekken.
De productie is groot en filmisch. De zang staat nadrukkelijk vooraan en er wordt langzaam naar dat onvermijdelijke refrein toegewerkt.
Maar juist daar begint het bij mij te wringen.
Of eigenlijk:
het wringt niet genoeg.
Dat is het probleem.
Het origineel had die enorme jaren-tachtig-powerballadopbouw: synthesizers, gitaren, Lou Gramms stem en uiteindelijk dat beroemde gospelkoor dat het refrein bijna de hemel in tilt.
Als je dat in 2026 opnieuw doet, wil ik iets horen waardoor ik Foreigner even vergeet.
Een kale pianoversie misschien.
Een elektronische nachtmerrie.
Een compleet vertraagde versie.
Desnoods Labrinth met één synthesizer die klinkt alsof hij uit Euphoria is ontsnapt.
Doe iets.
Maar deze uitvoering blijft voor mij te dicht bij het oorspronkelijke emotionele doel: beginnen met ingehouden drama en vervolgens steeds groter worden.
Labrinth zingt uitstekend, maar uitstekend zingen is nog geen reden om een klassieker opnieuw op te nemen.
Sterker nog: zijn eigen muziek bewijst juist hoe avontuurlijk hij kan zijn. Daarom vind ik deze keuze extra jammer.
Ik wil bij Labrinth het onverwachte.
Hier weet ik eigenlijk vanaf het begin al waar we over drie minuten naartoe gaan.
Naar dat refrein.
Natuurlijk.
De Alternatieve Muziekman zegt
Dit is voor mij bijna het perfecte voorbeeld van een totaal niet noodzakelijke cover.
Niet slecht.
Niet vals.
Niet goedkoop gemaakt.
Gewoon:
overbodig.
Het origineel bestaat nog. Het klinkt nog steeds geweldig. En Labrinth geeft mij te weinig reden om voortaan naar zijn versie te grijpen.
Dat is misschien wel de hardste conclusie die je over een cover kunt trekken.
Want na afloop wil ik eigenlijk maar één ding doen:
Foreigner opzetten.
★★★☆☆ – 3/5
Cijfer: 6,3/10
Stem: ⭐⭐⭐⭐½
Productie: ⭐⭐⭐½
Emotie: ⭐⭐⭐⭐
Eigen draai: ⭐⭐
Verrassing: ⭐⭐
Noodzaak van deze cover: ⭐
Herluisterwaarde: ⭐⭐½
Labrinth wilde weten wat liefde is. Ik wil na deze cover vooral weten waarom hij hem per se moest opnemen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten