BECK – RIDE LONESOME
★★★★★ –
10/10
Het drieluik is compleet. En juist deze week komt dit album harder binnen dan ik had kunnen voorzien.
Soms komt een album op het verkeerde moment. Of misschien juist op precies het goede moment.
Zaterdag is het vijf jaar geleden dat John overleed. En juist nu verschijnt Ride Lonesome van Beck.
Dus laat ik maar meteen eerlijk zijn: deze recensie kan onmogelijk objectief worden.
Dit is persoonlijk.
Mijn verwachtingen waren torenhoog. In The Night en Disappearing Act stonden al bovenaan mijn INDIE TOP 20. Ik voelde dat Beck weer de kant opging waar ik hem het liefst hoor.
Maar zelfs met die verwachtingen heeft hij me verrast.
Ride Lonesome is nóg mooier geworden dan ik had gehoopt.
Voor mij vormt de plaat samen met Sea Change en Morning Phase een prachtig drieluik. Niet omdat die drie albums hetzelfde klinken, maar omdat ze dezelfde emotionele taal spreken.
Verlies. Eenzaamheid. Liefde. Herinneringen. En uiteindelijk: verdergaan.
Muzikaal hoor ik Beck op zijn mooist. Akoestische gitaren krijgen lucht, strijkers zweven door de nummers en piano en steelgitaar verschijnen precies wanneer ze nodig zijn. Nergens wordt emotie erin geramd. Alles krijgt ruimte.
En midden in die muziek hoor ik geen muzikale kameleon die nog even wil bewijzen hoeveel genres hij beheerst.
Ik hoor vooral een mens.
Dat maakt deze plaat voor mij deze week extra bijzonder.
Een titel als Ride Lonesome krijgt ineens een andere betekenis wanneer je zelf weet wat verlies en alleen verdergaan betekenen.
Beck probeert verdriet nergens op te lossen. Sommige dingen worden ook niet opgelost. Je leert verder leven met wat er niet meer is.
En soms verschijnt er muziek die gewoon even naast je komt zitten.
Ride Lonesome doet dat bij mij.
Daarom ga ik ook niet interessant doen met een 9,3 of een halve ster eraf.
★★★★★.
10/10. Een meesterwerk.
En misschien kwam mijn beste oordeel pas ná de laatste noot.
Het slotnummer eindigde.
Stilte.
En mijn eerste gedachte was niet: wat een mooie plaat.
Mijn eerste gedachte was:
Wat jammer dat hij stopt. Ik wil meer.
Dat heb ik niet vaak.
Na een heel album van verlies, gemis en eenzaamheid laat Beck mij achter met nóg een klein beetje gemis — omdat de muziek afgelopen is.
Dan heb je als artiest iets bijzonders gedaan.
Mijn koptelefoon bleef nog even op. Mijn gedachten gingen naar John. Naar vijf jaar geleden. Naar wat er niet meer is, maar ook naar alles wat er nog steeds wél is omdat je iemand hebt liefgehad.
Een album kan verdriet niet weghalen.
Het kan vijf jaar niet terugdraaien.
Maar soms kan muziek precies het juiste geluid geven aan iets waarvoor woorden tekortschieten.
Dank je wel, Beck.
Voor Sea Change.
Voor Morning Phase.
En nu voor Ride Lonesome.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten