donderdag 20 augustus 2026

Teenage Fanclub – There Was You★★★★★ – 5 van de 5 sterren

6

Teenage Fanclub – There Was You

Ik moet iets verklappen: ik heb deze bewust als laatste gedraaid

Ik moet iets bekennen.

Normaal probeer ik de nieuwe nummers van de dag gewoon te beluisteren zonder vooraf al te veel conclusies te trekken. Je weet tenslotte nooit. Een favoriete artiest kan een draak van een single afleveren en een volslagen onbekende kan ineens met het mooiste liedje van de week komen.

Maar vandaag heb ik een beetje vals gespeeld.

Teenage Fanclub heb ik bewust tot het laatst bewaard.

Waarom?

Omdat ik eigenlijk al dacht:

dit zit wel goed.

En ja hoor.

There Was You is alweer zo'n prachtig stukje muziek waarbij Teenage Fanclub helemaal niets hoeft te forceren.

Geen enorme productie.

Geen modieuze elektronische trucjes.

Geen plotselinge samenwerking met een rapper omdat iemand op de platenmaatschappij heeft gezegd dat dit "goed is voor de streams".

Gewoon een liedje.

En wat kunnen ze dat toch goed.

Vanaf de eerste momenten krijg ik dat vertrouwde gevoel dat Teenage Fanclub al zo lang oproept. Alsof de band niet in een dure studio heeft opgenomen, maar gewoon bij je thuis aan de huiskamertafel zit.

De gitaren erbij.

Kopje thee.

Niemand heeft haast.

En dan beginnen ze te spelen.

Dat klinkt misschien alsof There Was You vooral gezellige achtergrondmuziek is, maar dat bedoel ik absoluut niet. De kracht zit juist in de vanzelfsprekendheid.

Teenage Fanclub hoeft niet voortdurend te bewijzen hoe goed de band is.

Ze zijn goed.

De melodie klinkt alsof hij er altijd al geweest is. Dat is een van de moeilijkste dingen in popmuziek: een lied schrijven dat onmiddellijk vertrouwd voelt zonder dat je denkt dat het rechtstreeks van iemand anders is gestolen.

En dan die samenzang.

Warm.

Menselijk.

Nergens perfect gladgestreken.

Precies goed.

Ook tekstueel raakt There Was You iets heel eenvoudigs en daardoor iets heel herkenbaars. Het gaat over die momenten waarop het leven behoorlijk tegenzit. Wanneer alles verkeerd lijkt te lopen en je niet precies weet waarom je eigenlijk nog verder moet.

En dan staat daar uiteindelijk iemand.

De liefde van je leven.

Meer hoeft een lied soms niet te vertellen.

Juist doordat Teenage Fanclub er geen gigantisch drama van maakt, komt het binnen. Geen strijkorkest dat bij iedere emotionele zin begint aan te zwellen. Geen zanger die met tranen in zijn stem duidelijk maakt dat wij nu ook geacht worden te huilen.

Ze vertellen het gewoon.

En jij luistert.

Ik vind dat prachtig.

Misschien ben ik ook daarom zo blij dat ik There Was You als laatste heb bewaard. Na alle nieuwe muziek van vandaag eindigen we niet met lawaai of een ingewikkeld experiment.

We eindigen aan tafel.

Met een kop thee.

En een heel mooi lied.

De Alternatieve Muziekman zegt

Ik heb vandaag bewust een beetje gesmokkeld.

Teenage Fanclub mocht als laatste.

Omdat ik vermoedde dat het goed zou komen.

En soms is het heerlijk om gelijk te krijgen.

There Was You is warm, melodieus, eenvoudig en ontroerend zonder ook maar één seconde sentimenteel te worden.

Het klinkt als oude vrienden die onverwacht langskomen en zeggen:

"We hebben een nieuw liedje. Wil je het horen?"

Natuurlijk.

Ga zitten.

De thee staat klaar.

★★★★★ – 5 van de 5 sterren

Cijfer: 9,5/10

Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆

Melodie: ⭐⭐⭐⭐⭐

Warmte: ⭐⭐⭐⭐⭐

Huiskamerfactor: ☕☕☕☕☕

Ik bewaarde Teenage Fanclub bewust voor het laatst omdat ik dacht dat het wel goed zou zitten. There Was You bewijst dat sommige vooroordelen helemaal niet vervelend zijn. Zeker niet wanneer ze zo mooi klinken.

https://youtu.be/7D2yyDVKPTc?si=7Sk7FG6LM_ToNDJt

Rhye – Summer Song★★★★½☆ – 4,5 van de 5 sterren

5

Rhye – Summer Song

Geen ingewikkeld verhaal vandaag: dit is gewoon een héél lekker nummer

Soms kun je als recensent enorm ingewikkeld gaan doen.

Je kunt praten over muzikale structuren, subtiele akkoordwisselingen, productie, invloeden en de maatschappelijke betekenis van een triangel die ergens na twee minuten en zeventien seconden één keer zachtjes wordt aangetikt.

Of je kunt gewoon zeggen:

Rhye – Summer Song is een lekker nummer.

Klaar.

Nou ja, daarmee kom ik natuurlijk niet aan 500 woorden, dus vooruit.

Rhye heeft altijd muziek gemaakt die zich ergens bevindt tussen soul, elektronica, R&B, pop en sfeervolle indie. Muziek waarbij de volumeknop niet noodzakelijk op tien hoeft te staan om toch je volledige aandacht te krijgen.

Summer Song past daar uitstekend bij.

De titel verraadt de sfeer eigenlijk al. Dit klinkt naar warmte. Naar een raam dat openstaat. Naar een lange avond waarop het buiten eigenlijk nét te warm is om naar binnen te gaan.

Maar gelukkig wordt het nergens zo'n standaard zomerplaat waarbij na dertig seconden iemand "Ibiza!" roept en er verplicht een tropische beat wordt aangezet.

Daarvoor is Rhye veel te subtiel.

De groove doet het werk.

Het ritme beweegt ontspannen vooruit en daaroverheen ligt die zachte, bijna gewichtloze zang. Alles klinkt ongelooflijk soepel. Instrumenten duiken op zonder aandacht op te eisen en verdwijnen vervolgens weer naar de achtergrond.

Dat geeft Summer Song iets sensueels.

Niet overdreven.

Geen muzikale pot honing die na twee minuten zo zoet is dat je onmiddellijk je tanden moet poetsen.

Het blijft stijlvol.

En belangrijker: het nummer kabbelt niet.

Dat onderscheid vind ik belangrijk. Ik heb de laatste tijd genoeg nummers gehoord die sfeervol beginnen en vervolgens drie minuten lang exact dezelfde mooie sfeer vasthouden.

Rhye maakt eveneens ontspannen muziek, maar onder die rust blijft voortdurend beweging zitten.

Een kleine verandering in het ritme.

Een extra instrument.

Een vocale verschuiving.

Details.

Daardoor blijf ik luisteren.

Het is bijna het tegenovergestelde van Jamie T – 3310, dat ik hiervoor hoorde. Jamie T trapt de deur open, zet de versnelling erin en is drie straten verder voordat je jas aan is.

Rhye zegt:

Ga zitten.

We hebben tijd.

En wonderlijk genoeg werken beide vandaag.

Dat zegt misschien ook iets over een goede muziekdag. Niet alles hoeft hetzelfde te klinken. Sterker nog: liever niet. Als een nummer binnen zijn eigen wereld maar overtuigt.

En dat doet Summer Song.

Misschien is het geen plaat die je bij de eerste luisterbeurt onmiddellijk uitroept tot meesterwerk. Daarvoor is hij te beheerst. Maar ik vermoed dat dit juist zo'n nummer is dat de komende weken steeds vaker terugkomt.

En ineens ken je hem uit je hoofd.

De Alternatieve Muziekman zegt

Summer Song hoeft helemaal niet ingewikkeld uitgelegd te worden.

Het is gewoon lekker.

Warm, soepel, subtiel en met precies genoeg groove om niet in achtergrondmuziek te veranderen.

Jamie T gaf me eerder vandaag snelheid.

Rhye geeft me de zomer.

Ik neem ze allebei.

★★★★½☆ – 4,5 van de 5 sterren

Cijfer: 8,8/10

Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆

Sfeer: ⭐⭐⭐⭐⭐

Zomerfactor: ☀️☀️☀️☀️☀️

Geen goedkope Ibiza-beat, geen geforceerd zomerrefrein en niemand die “put your hands in the air” roept. Gewoon een raam open, Summer Song aan en voorlopig nergens meer naartoe.

Jamie T – 3310★★★★½☆ – 4,5 van de 5 sterren

6

Jamie T – 3310

Kijk Wolf Alice, zó krijg je een nummer dus wél flink in de vaart

Soms is de volgorde waarin je nieuwe muziek luistert bijna te mooi om waar te zijn.

Net daarvoor had ik Wolf Alice – Hit The Sky. Een nummer met een stampende drumbeat, interessante country- en americana-invloeden en natuurlijk de prachtige stem van Ellie Rowsell. Maar ondanks al die ingrediënten wilde het voor mijn gevoel maar niet écht vooruit.

En dan komt Jamie T binnen met 3310.

Kijk.

Dít bedoel ik.

Vanaf het begin zit er beweging in. Geen motor die drie minuten stationair blijft draaien, maar gewoon de versnelling erin en gáán.

Lekker nummer hoor.

Jamie T – oftewel Jamie Treays – heeft altijd al iets ongepolijsts gehad. Zijn muziek hoeft niet keurig recht te staan. Er mag iets scheef hangen. Sterker nog, het liefst hangt er behoorlijk wat scheef.

Dat hoor je ook hier.

3310 heeft die typische Britse combinatie van indie, rock en een bijna pratende manier van zingen. Treays klinkt niet alsof hij wekenlang heeft geoefend om iedere noot technisch perfect te raken.

Gelukkig niet.

Zijn stem heeft karakter.

En belangrijker: het nummer heeft vaart.

Dat betekent overigens niet dat iemand simpelweg het tempo omhoog heeft gezet. Vaart zit niet alleen in het aantal beats per minuut. Het zit in de manier waarop drums, bas, gitaren en zang elkaar voortdurend vooruit duwen.

Bij 3310 gebeurt dat.

Er komt een ritme binnen en voordat je goed en wel hebt besloten wat je ervan vindt, zit je al midden in het nummer.

Daar kan ik van genieten.

Zeker na Hit The Sky valt het verschil op. Wolf Alice had een stevige drumbeat maar bleef voor mijn gevoel toch stilstaan. Jamie T laat horen dat een nummer daadwerkelijk kan bewegen. Er zit urgentie in.

Het hoeft nergens enorm ingewikkeld te worden.

Geen orkest.

Geen koor van zestig mensen.

Geen producer die tijdens het tweede couplet ineens een Peruaanse panfluit toevoegt omdat hij "nog iets miste".

Gewoon een goed ritme, voldoende energie en een melodie die blijft hangen.

En daarmee bewijst 3310 opnieuw iets wat soms bij nieuwe muziek wordt vergeten:

energie is óók een arrangement.

Je kunt een nummer prachtig produceren, maar als er geen spanning of beweging in zit, blijf ik uiteindelijk op de klok kijken.

Hier heb ik daar geen tijd voor.

Voor je het weet zijn we alweer een stuk verder.

Is 3310 daarmee het beste nummer dat Jamie T ooit heeft gemaakt? Dat wil ik nog niet beweren. Daarvoor heeft de man inmiddels voldoende sterk materiaal op zijn naam staan.

Maar dit is wél zo'n single waardoor ik onmiddellijk nieuwsgierig word naar wat er nog meer aankomt.

De Alternatieve Muziekman zegt

3310 is gewoon een lekker, stevig en energiek nummer.

Niet moeilijker maken dan het is.

Jamie T heeft vaart, karakter en precies genoeg rafelranden om te voorkomen dat alles gladgestreken klinkt.

En sorry Wolf Alice, maar na Hit The Sky kan ik de vergelijking onmogelijk laten liggen.

Daar hoorde ik stampende drums en wachtte ik voortdurend tot het nummer eindelijk vertrok.

Bij Jamie T hoef ik niet te wachten.

Hij is al weg.

★★★★½☆ – 4,5 van de 5 sterren

Cijfer: 8,9/10

Hitpotentie: ⭐⭐⭐⭐☆

Vaart: ⭐⭐⭐⭐⭐

Rafelrand: ⭐⭐⭐⭐☆

Wolf Alice wilde de hemel raken maar bleef voor mij nog wat boven de startbaan hangen. Jamie T noemt zijn nummer gewoon 3310, trapt het gaspedaal in en is ondertussen al drie afslagen verder.

https://youtu.be/SvSacft0eYE?si=YdPTBrJoZZWlZ1nY

Wolf Alice – Hit The Sky★★★½☆ – 3,5 van de 5 sterren

7

Wolf Alice – Hit The Sky

Countrylaarzen aan, stevige drums erbij… maar wanneer gaat het nummer nu écht vliegen?

Bij Wolf Alice weet je gelukkig nooit helemaal wat je krijgt. De Britse band kan van dromerige shoegaze naar stevige alternatieve rock springen en vervolgens een popmelodie uit de kast trekken alsof dat allemaal de normaalste zaak van de wereld is.

Daar hou ik van.

En nu is er Hit The Sky.

De titel belooft nogal wat.

De hemel raken.

Dan verwacht ik op zijn minst dat we ergens onderweg een beetje loskomen van de grond.

Maar dat gebeurt helaas nauwelijks.

Wolf Alice kiest ditmaal voor duidelijke country- en americana-invloeden. Dat had bij mij onmiddellijk gevaarlijk terrein kunnen zijn, want mijn haat-liefdeverhouding met country is inmiddels bekend. Bij Orville Peck bleek onlangs dat ik zowaar vatbaar ben voor het countryvirus, mits er onder de cowboyhoed maar een verdomd goed liedje zit.

Bij Wolf Alice vind ik die countrykleur eigenlijk best interessant.

Het klinkt anders.

Een beetje vreemd zelfs.

En vooral: niet alsof de band plotseling heeft besloten een standaard Nashville-plaat op te nemen.

Gelukkig maar.

De drums stampen ondertussen behoorlijk door. Je verwacht daardoor voortdurend dat Hit The Sky ieder moment gaat openbreken.

Daar!

Nu komt-ie!

Nee.

Misschien bij het volgende refrein?

Ook niet.

En daar zit voor mij het probleem.

Het nummer heeft ritme, maar vreemd genoeg geen echte vaart. Dat lijkt tegenstrijdig, maar het kan wel degelijk. De motor draait, de wielen bewegen en toch heb je na drie minuten het gevoel dat de handrem er nog een beetje op staat.

Er gebeurt simpelweg te weinig.

Gelukkig hebben we Ellie Rowsell.

Haar stem blijft een van de grootste wapens van Wolf Alice. Ze kan klein, verleidelijk en bijna breekbaar zingen en vervolgens zonder waarschuwing veel groter worden. Ook hier laat ze horen hoeveel kleur er in haar stem zit.

Maar zelfs Rowsell kan niet in haar eentje het complete nummer dragen.

Ik mis de muzikale tegenreactie.

Een gitaar die ineens uitbreekt.

Een refrein dat groter wordt.

Een onverwachte tempowisseling.

Desnoods een totaal misplaatste banjo. Doe iets!

Nu voelt Hit The Sky voor mij een beetje als een schets van een heel goed Wolf Alice-nummer waarvan iemand iets te vroeg heeft gezegd: ja hoor, klaar, uitbrengen maar.

Dat is jammer, want de basis is interessant.

Country en americana gecombineerd met Wolf Alice? Daar zit absoluut iets in. Ik zou zelfs graag horen dat ze dat terrein verder verkennen.

Maar dan moet de compositie wel meegaan.

De Alternatieve Muziekman zegt

Hit The Sky is zeker geen slecht nummer. De americana- en countryinvloeden geven Wolf Alice een verrassende nieuwe kleur en Ellie Rowsell zingt zoals altijd uitstekend.

Alleen wacht ik het hele nummer op de start.

Die stampende drums beloven beweging, maar de compositie blijft te veel op dezelfde plek staan. Juist van een band als Wolf Alice verwacht ik dat één onverwacht moment alles ondersteboven gooit.

Dat moment ontbreekt.

Mooi experiment? Ja.

Volledig geslaagd? Nee.

En die titel?

Hit The Sky?

Voorlopig blijven we toch vooral een meter boven de grond hangen.

★★★½☆ – 3,5 van de 5 sterren

Cijfer: 7,3/10

Hitpotentie: ⭐⭐⭐☆☆

Ellie Rowsell: ⭐⭐⭐⭐⭐

Verrassingsfactor: ⭐⭐⭐⭐☆

Afwerking: ⭐⭐⭐☆☆

Wolf Alice verdient alle aandacht van de wereld. Juist daarom mag je streng zijn. De ideeën zijn er, Ellie is er, de stampende drums zijn er. Nu nog dat ene moment waarop Hit The Sky daadwerkelijk opstijgt.

https://youtu.be/H16UmMGZKws?si=x4nzVVq2q1H9aPoL