Dit is zo’n nummer dat met de beste bedoelingen begint en eindigt als emotionele chantage.
“World Through Your Eyes” wil lief zijn. Warm. Ontroerend. Een ode aan dieren, aan honden, aan onvoorwaardelijke liefde. En precies daar gaat het mis.
Want waar liefde zou moeten raken, kiest Lofgren voor stroop. Dikke, plakkerige stroop. Het tempo kruipt, de melodie jankt zachtjes mee en de tekst legt alles uit wat je allang snapt. Geen ruimte voor interpretatie, geen randje, geen lucht. Alles wordt voorgedaan. Kijk, hier moet je iets voelen.
De zang is zacht, breekbaar bedoeld, maar klinkt vooral vermoeid. Alsof iemand tegen beter weten in nog één keer het kampvuur probeert aan te steken met nat hout. Het nummer sleept zich voort zonder dynamiek, zonder spanning, zonder moment waarop je denkt: ah, daar gebeurt iets.
En dat honden-thema? Dat is de genadeklap.
Niet omdat dieren geen mooie muziek verdienen — integendeel — maar omdat dit nummer zo opzichtig sentimenteel is dat zelfs honden afhaken. Als zij dit horen, janken ze meteen. Niet van ontroering, maar omdat ze voelen dat hier iets niet klopt.
Vroeger kon Nils Lofgren leuke nummers schrijven. Speels, energiek, met een zekere lichtheid. Dat Nils hoor je hier niet meer. Wat overblijft is een artiest die denkt dat zachtheid automatisch diepgang is. Dat is het niet.
“World Through Your Eyes” is geen ode, maar een sentimenteel pamflet. Goed bedoeld, slecht uitgevoerd. Muziek die niet durft te leven, maar ook niet durft te stoppen.
Eindoordeel
Sterren: ★★☆☆☆
Cijfer: 4,8
Lief bedoeld, maar verstikkend sentimenteel. Zelfs de honden haken af.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten