Sommige nummers fluisteren zo zacht dat je vanzelf stil wordt.
“Garden of Remembrance” is er zo één. Geen bombast, geen groot gebaar — alleen een piano, een stem en een zee aan herinneringen.
Fish doet hier wat hij misschien wel het beste kan: vertellen zonder te duwen. De pianopartij is eenvoudig maar doeltreffend, bijna kaal, en juist daardoor krijgt elke noot betekenis. Dit is geen piano die wil imponeren; dit is een piano die luistert.
Zijn stem klinkt doorleefd, soms breekbaar, soms vastberaden. Niet perfect, niet gladgestreken — en dat is precies de kracht. Je hoort de jaren, de ervaringen, het gewicht van wat er wordt bezongen. Dit is geen nostalgie om de nostalgie, maar een rustige confrontatie met wat geweest is.
De tekst voelt als een wandeling langs graven die je kent. Niet om te rouwen, maar om te erkennen. Herinneringen worden hier niet opgepoetst of geromantiseerd; ze mogen gewoon bestaan. Dat geeft het nummer een waardigheid die je zelden hoort in ballads.
“Garden of Remembrance” is daarmee geen lied voor tussendoor. Het vraagt aandacht, rust en een beetje bereidheid om terug te kijken. Wie dat durft, krijgt een prachtige, ingetogen pianoballad die lang blijft nazinderen.
Eindoordeel
Sterren: ★★★★½☆
Cijfer: 8,8
Intiem, doorleefd en oprecht. Een ballad die niet wil troosten, maar begrijpt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten