2025 was een jaar waarin muzikanten massaal besloten dat we nog niet genoeg gevoelens hadden.
Iedereen wilde iets zeggen, iedereen wilde helen, iedereen wilde experimenteren — en wij mochten dat allemaal ondergaan terwijl we probeerden onze koffie warm te houden.
Het was een jaar van grote vragen, kleine troost, verloren stemmen en herwonnen kracht.
En tussen al die albums stond één ding vast: de beste muziek koos niet voor volume, maar voor richting.
Wolf Alice zette meteen de toon door een album te maken dat niet alleen beluisterd wordt, maar beleefd móet worden.
Daarna stortte de rest van de muziekscene zich alsof ze in een langgerekt decembergevoel terechtkwamen: veel reflectie, veel melancholie, soms paniek, soms schoonheid — meestal beide tegelijk.
En dus presenteren we met liefde, scepsis en lichte hoofdpijn:
De Alternatieve Muziekman — Album Top 20 van 2025.
Geen algoritmes. Geen marketingpraat.
Alleen albums die bleven hangen nadat de rest al in de afspeellijsten was verdronken.
1. Wolf Alice – The Clearing — ALBUM VAN HET JAAR 2025
Een album dat niet schreeuwt maar fluistert, en juist daardoor harder aankomt dan alles wat dit jaar wél probeerde te schreeuwen. Pure emotie, pure klasse, pure Wolf Alice.
Het soort plaat dat je van binnenuit verbouwt.
2. Ólafur Arnalds & Talos – A Dawning
Een zonsopgang in slow motion. Zo mooi dat je bijna vergeet dat het nog steeds regent in je eigen leven.
3. Florence + The Machine – Everybody Scream
Florence schreeuwt, wij luisteren. Dramatisch, meeslepend en volledig onaards — zoals het hoort.
4. Suede – Antidepressants
Brett Anderson die de wereld omarmt én afwijst in één beweging. Glamrock als therapie.
5. Matt Berninger – Get Sunk
Berninger zinkt, maar doet dat stijlvol. Een album dat voelt als rood wijn verdriet bij kaarslicht.
6. Bon Iver – SABLE, fABLE
Justin Vernon bouwt weer een universum van fluisterende glitch-emoties. Niemand doet dit zoals hij.
7. Big Thief – Double Infinity
Twee keer oneindig betekent vooral dat Adrienne Lenker opnieuw de regels herschrijft.
8. Youth Lagoon – Rarely Do I Dream
Een droom die je niet begrijpt maar toch bij je blijft. Zacht, vreemd, ontroerend.
9. Sam Fender – People Watching
Fender maakt van observeren een olympische sport. Rauw, eerlijk, noordelijk koud en warm tegelijk.
10. Pulp – More
Jarvis Cocker bewijst dat ironie ouder wordt, maar nooit oud. Charmant rammelend vuur.
11. The Last Dinner Party – From The Pyre
Theatrale, flamboyante band die uit de as herrijst alsof ze nooit ingestort zijn. Overrompelend.
12. YUNGBLUD – Idols
Eindelijk een volwassen plaat van hem. Minder chaos, meer kern. Het staat hem goed.
13. These New Puritans – Crooked Wing
Dreigend en koel als een leeg museum. Kunstzinnig, hoekig en heerlijk irritant.
14. Tame Impala – Deadbeat
Kevin Parker klinkt alsof zijn synths een kater hebben. Toch werkt het allemaal belachelijk goed.
15. Perfume Genius – Ugly Season
Pijn, schoonheid, en performance art in één vat vol zenuwen. Intens.
16. Heather Nova – Breath and Air
Zacht, warm en troostend — alsof iemand een zomeravond in je handen legt.
17. The Hives – The Hives Forever Forever The Hives
Pure energie. Pure chaos. Pure Hives. Meer uitleg is overbodig.
18. Deafheaven – Lonely People With Power
Groot, zwartgloeiend, melancholisch met stadionambitie. Post-metal maar dan vriendelijk.
19. Deftones – private music
Dromerig en vernietigend tegelijk. Deftones bewijst opnieuw dat ze geen genre nodig hebben — alleen sfeer.
20. Lorde – Virgin
Lorde keert terug als een naakte ruwe zenuw. Mysterieus, fragiel en precies goed.
En zo sluiten we 2025 af: met albums die ons opliften, neerhalen, omhelzen en soms meppen wanneer we dat nodig hadden.
Het was een jaar waarin Wolf Alice de lat hoger legde dan gezond is, Florence vocht met magie, Berninger zonk zonder te verdrinken, en Bon Iver opnieuw bewees dat je ook met onsamenhangende woorden een hart kunt breken.
Wat blijft, zijn twintig platen die elk op hun eigen manier iets raakten.
Twintig werelden om in te verdwijnen.
Twintig redenen om de volumeknop iets hoger te zetten en te doen alsof de rest van het leven even pauze heeft.
Muziek is geen oplossing.
Het is een tussenstop.
Een rustpunt.
Een herinnering dat we nog steeds kunnen voelen — zelfs wanneer we dat liever niet willen.
Bedankt voor het luisteren, het lezen en het volhouden.
Op naar 2026.
En op naar alle muziek die we nog niet kennen, maar die waarschijnlijk alweer onderweg is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten