serpentine" is typisch M83: een filmische explosie van sfeer, melancholie en elektronische weemoed, alsof Anthony Gonzalez weer midden in de nacht op zijn balkon stond en dacht:
“Goed, laat ik nog één keer proberen de hemel open te breken.”
Het nummer slingert zich voort — precies zoals de titel belooft — als een kronkelende droom die weigert rechtuit te lopen. De synths glanzen als nat asfalt na regen, de melodieën komen op alsof ze je willen troosten maar halverwege toch terugdeinzen, en de vocals verschijnen als een echo van iets dat je ooit hebt gevoeld maar niet meer onder woorden krijgt.
De productie is groots, guitig, zwevend. Geen hoekjes, alleen rondingen. "Serpentine" voelt als verdwalen in een neonkleurig landschap waar de tijd zweeft, waar stilte net zo luid is als geluid.
Het is M83 op zijn meest dromerig kosmisch — niet de festivalgrootspraak van Midnight City, maar de zachte, mysterieuze variant die je langzaam onder je jas kruipt.
M83 excelleert hier in wat ze al twintig jaar doen:
muziek maken die zowel naar de kosmos reikt als naar je binnenste.
"Serpentine" is geen single die op je afkomt met een groot gebaar; het is een langzaam ademende wolk van synths die je inpakt zonder dat je het merkt.
Eindoordeel
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,5
Groots in subtiliteit, meeslepend in stilte, emotioneel zonder kitsch.
Hitpotentie: 7,4
Zeker in ambient-, indie-elektronica- en soundtrackplaylists; geen massahit, maar wel een nummer dat luisteraars vasthoudt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten