“Gabriella” klinkt als een lied dat zichzelf al halverwege heeft opgegeven.
Het kabbelt, glimlacht vriendelijk en vraagt vooral niets van de luisteraar. Muzikaal gebeurt er weinig dat blijft hangen: een veilige melodie, een keurige begeleiding en een refrein dat vooral doet wat het moet doen — voorbijgaan.
Het is niet slecht. Dat is misschien nog wel het grootste probleem.
Dit is pop die zo zorgvuldig is afgestemd dat alle scherpe randjes preventief zijn verwijderd. Geen spanning, geen lef, geen moment waarop je denkt: hé, hier gebeurt iets. Het lied is er — en daarna is het weer weg.
En dan die clip.
Die probeert het gemis aan inhoud te compenseren met esthetiek. Mooie mensen, mooie lijven, zo nu en dan een ontbloot bovenlijf. Het voelt als een uitnodiging om vooral naar het plaatje te kijken, omdat de muziek zelf te weinig te vertellen heeft. Kijk ons mooi zijn, lijkt het credo.
Dat kan werken, maar hier schuurt het. De beelden en het nummer hebben geen relatie, behalve dat ze tegelijk bestaan. Het oog wordt geprikkeld, het oor verveelt zich. Het resultaat is een clip die harder werkt dan het lied dat hij moet dragen.
“Gabriella” is daarmee een niemendalletje: netjes, glad en snel vergeten. De clip doet z’n best, maar kan niet verbergen dat het lied zelf geen reden geeft om terug te komen.
Eindoordeel
Sterren: ★★☆☆☆
Cijfer: 5,3
Netjes geproduceerd, inhoudelijk leeg. Mooie beelden kunnen een mager lied niet redden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten