Acht minuten is lang.
Zeker in popmuziek.
Zéker in het tijdperk waarin een refrein na twintig seconden moet binnenvallen omdat anders iemand afhaakt om een kat te kijken.
Harry Styles trekt zich daar in “Forever, Forever” niets van aan. Hij neemt de tijd. Te veel tijd, zullen sommigen zeggen. Maar het is ook een statement: dit is geen single, geen product, geen hit. Dit is een afscheidsmoment, vastgelegd op het einde van een tour die alles voor hem veranderde.
De video voelt intiem en ongefilterd. Geen clips, geen montagekoorts. Je kijkt naar een artiest die even niet wil entertainen, maar afronden. Het nummer bouwt langzaam op, cirkelt rond een paar muzikale ideeën en weigert zich te haasten. Dat is moedig — en tegelijk riskant.
Muzikaal blijft het eenvoudig: gitaar, band, ruimte. Geen bombast, geen grote climax. De kracht zit niet in de melodie, maar in de herhaling. Het mantra-achtige karakter werkt soms hypnotiserend, soms ook vermoeiend. Het is mooi, maar niet altijd spannend.
En toch: Styles overtuigt door oprechtheid. Zijn stem klinkt los, niet gepolijst, bijna alsof hij zichzelf toestaat om even niet perfect te zijn. Dat past bij het moment. Dit is geen Harry Styles die bewijst hoe groot hij is, maar een Harry Styles die laat zien dat hij klaar is met bewijzen.
“Forever, Forever” is geen nummer dat je opzet voor de lol. Het is een document. Een momentopname van een artiest aan het einde van een hoofdstuk. Niet perfect, niet strak, maar wel oprecht. En misschien is dat precies waarom hij dit nú deelt — en niet eerder.
Eindoordeel
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,0
Lang, traag en soms te veel van hetzelfde — maar gedragen door oprechtheid en tim
Geen opmerkingen:
Een reactie posten